LAATSTE NIEUWS   |   CONTACT   |   HOME

Hoofdsponsor

Superpole
Superpole
www.superpole.nl/
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
www.vmtbv.nl/
DoubleTronics
DoubleTronics
www.doubletronics.nl

Laatste nieuws

1-6-2010 - Pinksterweekend 2010

Pinksteren 2010 , en wat vooraf ging.........
Een lang weekend weg met de motorclub, iets waar een flink aantal leden, inclusief ikzelf, altijd weer naar uitkijken. Dit jaar was na een aantal hemelvaartweekenden het pinksterweekend weer eens uitverkoren. Maar voordat hier alle ins en outs van het weekend worden beschreven, eerst nog even een paar maanden terug in de tijd. Gaan jullie mee......
Augustus 2009, weekend naar de Harz
Ivm een kapotte spanningsregelaar en accu is mijn Blade toen op de aanhanger weer in Nederland terecht gekomen. Weliswaar ging het pas op de terugweg mis, dus wel een lekker weekend kunnen sturen, maar toch... wel weer kunnen sleutelen.
September 2009, de vijflandentocht.
Motor weer tiptop in orde gemaakt en spanningstechnisch was alles weer helemaal OK. Tot op de tweede dag de tweede versnelling wel heel vaak protesteerde.  Nog even wat uittesten, en het bleek elke keer bij de 8000 toeren te zijn dat ie terugschoot naar de neutraalstand.
Uuhh, Erik?
 Ja?
Als ie uit de versnelling schiet, wat is er dan aan de hand?
Dan is er waarschijnlijk een tandwiel versleten, is wel een Blade-kwaaltje bij die kilometerstanden (120.000+).
Oh.... Moet dan het hele blok uit elkaar?
Nee, het halve.
De rest van de tocht/ het seizoen in de tweede versnelling dus maar opschakelen voor de 8000 toeren, en hopen dat het goed blijft gaan. En het ging goed, maar het bleef toch wel een puntje op de to-do-list. Net als in de zomer, vliegt ook in de winter de tijd wel vrij snel voorbij, dus rond de beurs in Utrecht , waar het motorgevoel weer een beetje begint te kriebelen werd het toch wel eens tijd om het blok er onderuit te halen. Dus motor de woonkamer in (was ik toch aan het verbouwen), kuipen eraf en samen met Erik het blok eronderuit gehaald (is best nog wel een zwaar ding). Erik wist nog wel een adresje die sowieso ervaring had met één 92'er Blok (de zijne), dus niet meer getwijfeld en het toch maar uitbesteden dan. Kon ik mooi door met de woonkamer....
Ruim een week later gaat de telefoon. De versnellingsbak was open gehaald, en het was toch ietsje meer dan één tandwieltje. Bijna alle tandwielen, inclusief schakelwals en vorken hadden wel schade/ slijtage sporen en alles vervangen voor nieuwe onderdelen zou toch wel heel erg prijzig worden. Dus op zoek naar een andere versnellingsbak dan maar. Deze was vrij snel gevonden, maar ook daar was het tweede-versnellingstandwiel al een beetje te ver versleten.  Zoals gezegd is dit echt een Blade-kwaaltje, dus daar moest dan toch maar een nieuwe voor besteld worden. Na 1 week, nog geen tandwiel. Na 2 weken, nog geen tandwiel. Ondertussen nog wel doorzoeken naar een goede gebruikte, maar er is echt niets te vinden op dat gebied. Alles is schroot. Na ruim vijf weken, eindelijk het goede bericht: tandwiel is binnen!!!! De eerste toertocht was inmiddels al verreden, maar ook het pinksterweekend kwam al angstig dicht in de buurt. En een beetje proefrijden is dan ook niet verkeerd.
Een paar dagen later weer een telefoontje. De versnellingsbak is nu wel compleet en zgan, maar ze hadden ook nog even alle lagers geïnspecteerd en dat zag er ook niet meer zo best uit... Tja en als je dan eenmaal bezig bent.... Dus nieuwe krukas- en drijfstang lagers besteld, maar dan zou die echt weer als nieuwe zijn... (waren trouwens wel voorradig).
Een paar dagen later weer een telefoontje (je kon het pinksterweekend al ruiken), ze hadden voor de zekerheid ook de oliepomp nog maar even open gehaald, en de verklaring voor de lagerslijtage was ook gevonden. De pomp was flink beschadigd en hiermee verder rijden zou waarschijnlijk niet zo goed zijn voor alle nieuwe onderdelen.  Oh ja, een nieuwe oliepomp is trouwens wel voorradig. Om zeker te weten dat de lijst met onderdelen niet nog langer zou gaan worden heb ik toen eerst gevraagd om de cilinderkop ook maar open te maken om te kijken of er niet nog meer schade was aangericht.
Is zo'n oude motor dit allemaal nog wel waard? is het niet verstandiger om naar wat anders op zoek te gaan? Iets nieuwers misschien? NEE! Wat ik altijd al vermoede en verkondigde is dit keer nog maar eens bevestigd. Al sinds mij zestiende is dit mijn droommotor, en dat is het nog steeds. Alle problemen ten spijt, als je even naar die twee koplampjes kijkt... Alsof ze willen zeggen: ik kan het toch ook niet helpen... Al die kilometers, en met de firebladeclub tropenkilometers.... Deze blijft, wat mij betreft voor altijd.
Een paar dagen later weer een telefoontje. Cilinderkop is nog als nieuw! In de tussentijd nog geprobeerd om een gebruikte oliepomp te vinden, maar bleek ook allemaal schroot te zijn. Dus ook maar een gloedje nieuwe oliepomp erin dan.  Een week later was het pinksterweekend al, dus dan begin je toch na te denken, (ja dan al!).  Met kunst en vliegwerk de motor klaar krijgen en dan zonder testrijden Duitsland in? Daar had ik niet zoveel zin in. En dan was het al met al financieel ook al een beetje erg uit de hand aan het lopen. Maar ik had me er zo op verheugd..... Toch was het niet anders en de beslissing genomen om niet mee te gaan. Erik gebeld, die zijn motor nog aanbood, maar ook wel begreep dat er ook nog het een en ander aan rekeningen onderweg was.  Jammer maar helaas.
Die avond mijn afmeld-mailtje getikt met een korte uitleg erbij. Blijkbaar werd dit niet helemaal geaccepteerd, want de middag daarop had ik Tom aan de telefoon dat ik gewoon mee moest. Geen discussie mogelijk. Er was blijkbaar een belrondje geweest waarbij geregeld was dat ik op Erik zijn motor en met een stukje sponsoring van mijn mede-reisgenoten toch mee kon. Een clubweekend zonder Sander kon volgens de meesten toch echt niet. Ik kan jullie vertellen dat dit een heel erg prettig bericht was en dat ik de uiting van waardering voor mijn aanwezigheid/ inzet binnen de club echt helemaal geweldig vind!
Nog een weekje werken en dan kon het feest beginnen. Twaalf leden hadden zich al een tijdje opgegeven, twee last-minute en ééntje very-last-minute. In totaal dus vijftien Bladerunners, altijd gezellig! De laatste jaren vormt zich een redelijk hechte groep van leden die als het even kan altijd bij de weekenden aanwezig is. Dit is natuurlijk een erg goed teken want het bewijs dat de weekendjes goed bevallen en altijd voor herhaling vatbaar blijven.
Donderdagavond alle spullen in de auto gelegd en na het sporten direct naar Erik gereden. Hier zouden we vrijdagochtend verzamelen. Alvast een biertje gedronken (op een mooi weekend!) en daarna nog een paar uurtjes geslapen.
Vrijdagochtend vulde de parkeerplaats zich langzaamaan met Honda's, en de magen zich met koffie en broodjes . Iedereen was mooi op tijd en we besloten in twee groepjes te vertrekken. Aangezien de routes alleen in garmin-formaat beschikbaar waren, waren we wet voorrijders betreft afhankelijk van de personen die in het bezit zijn van zo'n apparaat. Eén groepje achter Johan aan, één groepje achter Luïs. Voor mijzelf was de heenreis vooral erg wennen en zoeken naar het 'Fireblade-gevoel'. Ten eerste omdat ik dit jaar nog geen meter op een Blade had gereden (de openingsrit had ik op mijn VTR250 verreden), en ten tweede omdat het niet mijn eigen motor betrof.  Welliswaar een Blade van hetzelfde bouwjaar, maar toch is dat anders kan ik je nu vertellen. Achteraf was het voor meer personen een dagje van wennen, omdat er nog maar erg weinig gereden was dit jaar ivm de lange winter. Wat die winter betreft , daar was helemaal niets meer van te merken. Geheel willekeurig was er dit jaar voor het Pinksterweekend gekozen, in tegenstelling tot voorgaande jaren (Hemelvaart). Wat het weer betreft was dit achteraf een schot in de roos. Voor het eerst dit jaar vier dagen superweer, warm en droog: ideaal! De heenreis verliep zonder problemen en buiten de reguliere lunch/tank/plas en rook pauzes hebben we geen oponthoud gehad. Luïs en Paul wisselden elkaar mooi af met het voorrijden. Er bleek nog wel wat verschil te zitten tussen de Garmins, maar de route liep mooi, en naarmate we verder Duitsland in reden werden de wegen/bochten steeds mooier. De andere groep zijn we onderweg niet meer tegengekomen, want die  bleken achteraf nog een andere route te hebben gereden. Dit fenomeen bleef ons het gehele weekend achtervolgen. Geef drie Garmin-rijders dezelfde tocht en je krijgt drie verschillende routes. Hoe dat kan? We hebben het er uitgebreid over gehad, maar een antwoord is er nog steeds niet. Software ofzo, ik weet het niet, maar blijf voorlopig nog even trouw aan mijn tanktas/kaart/ papieren exemplaar van de route.
Linksom of rechtsom, iedereen heeft het hotel nog voor het donker kunnen vinden. Een erg mooi gelegen hotel (wat een rust!!!!). De hotel-eigenaar kwam ons al tegemoet rijden op zijn brommertje en wees ons de plaats voor de motoren en onze kamers. Ook allemaal prima voor elkaar en al snel smaakte de eerste Bitburger (op een mooie avond!) naar een tweede. 's Avonds was er weer voldoende gelegenheid tot napraten over de dag/ de winter en vorig jaar. Voor een aantal was het een erg lange dag geweest en vielen de oogjes al bijna dicht voordat het bed bereikt was. Het zijn altijd weer dezelfden die als laatste naar buiten worden geveegd, maar dat zijn we ondertussen wel gewend!
Na een nachtje slapen/ snurken (daar zijn opnames van!), smaakte het ontbijt (Duits dus goed) uitstekend en had iedereen zin in een dagje sturen.  De twee groepen van gisteren werden er drie, wat ook de komende dagen zo zou blijven. Die dag kwam het Blade-gevoel in mij weer een beetje naar boven, en dat maakte de geniet-factor alleen maar hoger. De omgeving was uitermate geschikt voor mooi stuurwerk en nog relatief onbekend bij het grote publiek. We zijn het hele weekend opvallend weinig groepen motorrijders tegengekomen. Ruimte genoeg dus! Welk gebied dat was? Tja, dan had je erbij moeten zijn....  
Het enige pechgevalletje van die dag betrof een gladde voorband van Luïs. En glad was dan ook echt glad.  We zijn tijdens de lunchstop nog op een band uit geweest, maar er was niets meer te krijgen dat naar zijn zin was. Doorrijden en thuis een nieuw setje er opleggen dan maar. En bidden dat het niet ging regenen. Later bleek een lage bandenspanning de oorzaak. En laag was dan ook echt laag. Tip van Jip (kennen jullie hem nog?): controleer niet alleen je profiel, maar ook je bandenspanning voordat je een weekend weg gaat.
 
 
Aan het einde van de middag was de zogenaamd langzame groep uiteraard weer als eerste bij het hotel. De kettingen waren echter nog niet gesmeerd, of ook de rest hoorden we al aankomen.  Nu zit tussen horen en daadwerkelijk zien nog enige tijd, maar iedereen kwam  weer heelhuids aan. Tijd om ons in de tuinset te instaleren, en de Bitburgers/ cola weer te laten smaken. Vlak voor het avondeten kreeg ik het vrolijke bericht dat het blok klaar was! Mijn weekend kon niet meer stuk, en daar hebben we er uiteraard ééntje op gedronken (op het blok!).
Tijdens het eten nam de voorzitter onder ons even het woord en werd er toegelicht hoe mijn deelname aan het weekend mogelijk was gemaakt. Ik kan nogmaals benadrukken dat dit echt een fantastisch gebaar is geweest en ik heel erg blij ben dat ik erbij kon zijn. Echt goud waard! 
Voor de voetballiefhebbers was er tenslotte nog de gelegenheid tot kijken op een groot scherm. De ene voetbalclub speelde een belangrijke wedstrijd tegen de andere club, vandaar.  De rest kon buiten blijven genieten van een mooie zomeravond in mei.
Dag 3 begon met een lekke chter band voor Wouter. Gelukkig kwamen we erachter voordat we vertrokken. Met een reparatiesetje van Frits was dit echter vrij snel weer gefixt en kon ook Wouter weer genieten. Ik begon al aardig een vriendschap op te bouwen met de motor van Erik. We raakten inmiddels aardig aan elkaar gewend. Maar met het thuisfront in het achterhoofd zou het nooit meer worden dan vriendschap, dat niet. Het tempo zat er regelmatig lekker in (Paul badankt, het ging erg lekker!) en genieten was het enige dat telde. De andere groepen zijn we weer niet tegengekomen die dag, drie Garmins = minimaal drie verschillende routes. Ook op dag 3.
Alweer de laatste avond in ons kleine paradijs op aarde. Daar hebben we er uiteraard ééntje op gedronken. Zelfs Michel waagde zich aan een Bitburger (daar zijn foto's van!!), en hij kon er schijnbaar best goed tegen. Volgende keer weer?
Maandag betekende weer naar huis rijden. Geen pechgevalletjes dit keer en na alweer een fijn dagje sturen kwam Oldenzaal weer in zicht. Daar zaten de meesten al aan de koffie. Een aantal waren er al eerder de snelweg op gegaan en direct naar huis gereden. Wij waren dus de laatste, wat ons automatisch de snelste groep maakt. Het kan hard veranderen in zo'n weekend, zo zie je maar.
Later ben ik met Erik nog een klein stukje gaan rijden. Er waren dat weekend wat klachten binnengekomen over het roken van de 92'er. Vooral als ie een beetje druk was. Nou is dit al zolang als dat ik hem ken, maar Erik had het nog nooit gezien en was dus nu wel erg benieuwd geworden. Na een 'druk' stukje Duitsland kunnen we iedereen geruststellen: die gaat voorlopig nog niet kapot. Rookt een beetje, maar niets om je zorgen over te maken. Roken doen er wel meer...
Met de auto weer naar huis en moe maar zeeeeer voldaan op de bank geploft. Of het aan de korte nachtjes ligt, of het feit dat je weer in je eigen bed ligt, slapen ging uitstekend!
Woensdagavond, half tien. De telefoon gaat. Erik, hij ging nu het blok ophalen en of het uitkwam om het er vanavond nog onder te schroeven. Uiteraard, geen probleem! Op de koeling/ uitlaat en benzinetank na is alles er die avond/ nacht onder gekomen.
 
 
 
Het weekend daarop heb ik de boel verder afgebouwd/ aangesloten en was het spannende moment daar. Doet ie 't of doet ie't niet? Nu was het die zondag nogal k*tweer, dus de kont in de voordeurpost en maar hopen dat de wind niet naar binnen stond. Starten......starten......lopen!!!!!!! Alles klonk goed en voelde goed aan, bij de overburen gingen een paar duimen omhoog, dus afbouwen die hap.
 
Magie of niet, maar op het moment dat ik de laatste kuipen er opschroefde  brak ook de zon door: nu was het seizoen echt begonnen. Het duurde nog tot woensdag (luchtfiltertechnisch) voordat er echt een stukje gereden kon worden, maar ook dat voelde weer helemaal super. Wat loopt zo'n blok toch mooi! Dat het schakelen nu een stuk soepeler verloopt kun je echt merken, klikklak en klakklik dat soort werk.
Op dit moment heb ik er alweer ruim 1000km opzitten. Tijdens de Varsseveldtocht weer voorgereden op mijn eigen schatje. Sander in zijn element!  Alles voelt nog steeds super, dus heb ik er wel vertrouwen in dat het weer goed zit.
Iedereen bedankt, en graag tot de volgende keer!

Groetjes, Sander
 
 

 
<<< Terug
 
Like us on facebook
  • Overkamp
  • Ten Kate Webshop
  • Motor Oost
  • Erik Nibbelink
  • MLMparts
  • Putoline
  • Ten Kate Racing
  • Superpole
  • Steakhouse Cunera
  • Bor Motorparts
  • Motor Hotel Amtunnel
  • Rens de Jonge Installaties
  • Ten kate
  • Gerrit Cnossen
  • DoubleTronics
  • Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
  • Rad
  • Apart Vivaldi