LAATSTE NIEUWS   |   CONTACT   |   HOME

Hoofdsponsor

DoubleTronics
DoubleTronics
www.doubletronics.nl
Superpole
Superpole
www.superpole.nl/
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
www.vmtbv.nl/

Laatste nieuws

31-5-2008 - Vijflandentocht 2008
 
31 mei, ’s ochtends om kwart voor 7 met Luuk afgesproken op de autobahn 31 om naar Urmond te rijden waar de start zou zijn van de 5-landentocht.
 
Het begon frisjes en al gauw, in Limburg, scheen het zonnetje, heerlijk mooi weer. Aangekomen op het terras van vd Valk zat als eerste Roger al met een kop koffie en natuurlijk zijn sigaretje op de rest te wachten. Voor Roger was de start in zijn achtertuin. Al gauw kwamen de andere aanzetten en als laatste Jeroen met auto en aanhanger.
 
Rond half 12 konden we vertrekken, vol goede moed.
Omdat ik niet de route kan lezen (euh leesbril) en dus rustig achter de andere aan kan tuffen heb ik geen idee wat ik allemaal aan dorpjes en regio’s passeer, maar wat ik en de anderen wel bemerkte, was dat je echt in België zit. Het wegdek is werkelijk knudde, het eerste gedeelte. Gaten, scheuren, rotzooi etc vonden we op elke afgeslagen weg wel.
 
Rond een uur of 2 reden we, Luuk, Roger, Jeroen en ik, een dorpje binnen en wederom rotzooi op de weg.
Een tiental meters voor me uit zag ik een wit hoopje grint (bleek kunstmest te zijn) en stuurde de motor in een lijn erlangs. We zaten al in een bocht en tegemoet komend verkeer was niet echt overzichtelijk te zien. En ja hoor daar komt iemand met auto en aanhanger de bocht door, iets te krap voor zijn lijn. Ik zag dat ik moest kiezen tussen of tegen de aanhanger rijden of over het hoopje kunstmest. 
En aangezien dit voor mij een paniek situatie gaf remde ik met de volle hand in de voorrem, wiel blokkeert, mijn stuur slaat dwars naar rechts en het enige wat door mijn hoofd ging, hier kom ik niet goed van af.
Volgens de foto heb ik op deze manier met dwars voorwiel toch een aantal meters weten te overbruggen (op zich ook al een prestatie), op het kunstmest uitgekomen sloeg mijn wiel weer recht en naar links, waarbij ik uit het zadel gedonderd werd en met een smak op hoofd, nek en schouder terecht kwam. Samen met de motor heb ik aardig wat meters afgelegd over het wegdek met alle herrie(van de motor en doordat ik met mijn hoofd over de grond schraapte) en denkzorgen van dien. Vlak voor een grote kei ben ik links afgeweken en de motor rechtdoor erlangs de bosjes in. 
Nog niet echt helemaal bij mijn positieve en niet in staat om op te staan, staat er een Duitser naast en om me heen te schreeuwen dat hij me niet aangeraakt heeft, dat het zijn schuld niet was en dat hij er niets aan kon doen. Die heb ik ‘vriendelijk’ doch dringend toegeschreeuwd dat ie zijn klep moest houden. Opluchting bij de rest dat ik nog bewoog en iets ‘zinnigs’ kon zeggen, hielpen ze me overeind en ik liep naar een muurtje om te zitten. Jeroen en Roger plukten de motor uit de bosjes en in zeer treurige staat op de standaard.
Luuk heeft voor mij de verzekeringen gebeld die in zo’n geval handig zijn en mensen uit de huizen belden de ambulance.
Dit ik mijn sleutelbeen gebroken had was al heel gauw duidelijk, dat ik op mijn hoofd gevallen was ook, tjonge wat een hoofdpijn kun je hebben.
Ambulance gearriveerd, hier mocht ik instappen en op de brancard plaatsnemen, één sprak er Belgisch met een Frans accent, de ander Duits, erg leerzaam maar ook strontvermoeiend als je zo door elkaar geschud bent. Of ik ook op mijn hoofd gevallen was? Ja, oh dan moet de Notartz komen. Oh oke, en ze legde me aan het zuurstof en mijn arm in een luchtbedje. Pijnmedicatie mochten ze niet toedienen, hier zal de Notartz voor zorgen werd me verteld.
En het duurde en duurde tot ik een helikopter hoorde!!!! Of die voor mij was????en Luuk bevestigde dat het een traumahelikopter was. De ambulancebroeders legden uit dat de Notartz met auto te lang duurde en dus werd er een helikopter gestuurd, niets aan de hand……
Deze notartzen spraken Frans, kon er ook nog wel bij, de ander vertaalde in gebrekkig Engels de vragen van de notartz.
De kakofonie van talen was kompleet en ik kon er geen touw meer aan vast knopen, wie vroeg nou wat en wie moest ik antwoorden?? Tja moest ook maar niet op het 3-landenpunt vallen.
Nou toen maar weer een brul dat ik er maar 1 te woord kon staan, de notarzt moest erg lachen.Oké, geen rug- en hoofdletsel, op naar het ziekenhuis en pijnstillers mijn aderen in. 
De heren bleven bij de motor tot deze opgehaald werd door de dienstdoende sleepdienst uit Monschau. 
Ondertussen had een omwonende broodjes voor ze gemaakt en koffie gebracht, wat en service en vriendelijkheid!
Aangekomen in het ziekenhuis van St. Vith werden er van zowat al mijn botten foto’s gemaakt en de conclusie was inderdaad een gebroken linker sleutelbeen.
In het Duits en Frans werd me dit uitgelegd en ik kreeg een brace om die meer weg had van een middeleeuws martelwerktuig dan iets medisch.
De heren waren inmiddels ook gearriveerd en ik kon gaan…..Buiten werden de plannen gesmeden hoe nu verder, voor mij een hotel voor ons avondeten en een retourtocht Nederland regelen stonden op het programma.
De politie kwam nog even controleren hoeveel ik gedronken had, na een ademteug, niets dus. Maar ja het was wel zeker 3 uur later dan het ongeval inmiddels, ze geloofde me op mijn woord.
Aan hen vroeg ik een taxiritje naar het centrum om een hotel te zoeken, helemaal geen punt en ik werd beleefd in de ‘politietaxi’ geholpen en de heren reden erachter.
  Gegeten, hotel gevonden en de heren konden hun weg vervolgen zoals die gepland stond voor dat weekend, op zoek naar de andere groep.
Hoe de avond en nacht verliep zal ik je besparen, maar waarschijnlijk heb je wel een idee….Klaasvaak ging aan mij voorbij….
Zondagochtend, plaats eetzaal, hier ging ik van mijn stokje en zat al gauw weer op de eerste hulp. Door de val had ik een borstbeen met kneuzingen en het middenrif, mijn nekspieren en schouder-rugspieren hadden ook een flinke optater gehad en dit zorgde voor een ademhaling die erg oppervlakkig en snel was, resultaat hyperventilatie. Dat was het. Terug naar het hotel en wachten tot 13.00 uur tot de Nederlandse taxi me kwam halen. 
Ik ben een week verder, morgen(dinsdag 10 juni) weer naar het ziekenhuis omdat ze de breuk niet vertrouwen. Bont en blauw, en ik wist niet dat een sleutelbeen zo’n pijn kon/kan doen.
Maar alle opbeurende en meelevende telefoontjes, sms-jes, mailtjes en kaarten doen me erg goed en waardeer ik enorm!!!
30 juni weer naar het ziekenhuis geweest en nu vinden ze toch dat het geopereerd moet worden. Dus op de wachtlijst (in de vakantie,...... gaat spannend worden ):0(
15 juli operatie, eindelijk kan ik uitkijken naar genezing. Op de volgende linken zie je de breuk en, wat ze gedaan hebben.
www.debladerunner.com/breuk.jpg   6 weken mee rond gesjouwd, nee hoor mevrouw, het lichaam geneest dit zelf...........ja duh
www.debladerunner.com/ok.jpg (toch een schroefje los bij me....?????)
De motor is ook weer terug en volgens Ruud is het allemaal te maken zo op het eerste gezicht. Nou daar ga ik voor, maar ik heb al wel aangegeven dat die raceremblokken er onderuit moeten…!
Toch besloten hem niet te laten maken, eind van het jaar kijk ik weer uit naar een andere Blade. Nu eerst maar eens genezen.
 
Luuk, Roger en Jeroen nogmaals heel hartelijk dank voor de goede zorgen en hulp. Ik ben blij dat jullie de volgende dag, na een, wat ik hoorde, ietwat rommelige start, toch nog prachtig hebben kunnen rijden. En de andere heren, Johan, Sander, Roy, Erik en Gerrit hadden het ook weer prima naar hun zin.
 
 
Jola
 
 
 
Het was er weer zo ééntje…..
 
Ga er maar weer even goed voor zitten, want de Firebladeclub is weer een weekendje weg geweest. Het dieptepunt van het weekend is al uitgebreid beschreven door het lij(ei)dend voorwerp zelf (Jola M.), maar voor een objectief beeld volgt hier dan nog een kleine herbeleving vanuit mijn zadel.
 
Toch eerst nog even een klein puntje van aandacht wat betreft de nasleep van het Hemelvaartweekend. Het was voor de meesten een uiterst mooie ervaring, maar iedereen weet dat de familie Spetter wat minder geluk had. Frits heeft na een ziekenhuisbezoek te horen gekregen dat er niets kwaadaardigs zat, dus alles is goed te behandelen. Klaar is ie er natuurlijk dan nog niet mee, maar het kan (en gaat hopelijk) allemaal weer goed komen. 
 
Marianne heeft haar motor weer teruggekregen, maar deze was niet meer in zo’n fraaie toestand als toen ze hem daar had achtergelaten. Ergens tussen het moment dat ze hem heeft gestald bij de motorzaak en het moment dat hij op de ambulance weer thuis werd afgeleverd is haar motor niet zo zachtzinnig met het asfalt in aanraking gekomen.  Uiteraard zat er geen briefje bij en wist niemand hoe het gebeurd was. Les voor iedereen: of rijd hem zelf total-loss, of zorg dat je een bewijs hebt dat je je motor in goede toestand achterlaat. 
 
 Maar dan nu de vijf-landentocht. Qua voorbereidingen had dit weekend niet zoveel voeten in de aarde. In mijn herinnering was het vorig jaar alleen wat problematisch om de route voor iedereen beschikbaar te krijgen. Om dit te voorkomen was ik zo actief geweest om de papieren route over te typen, zodat iedereen deze ruim op tijd toegestuurd zou kunnen krijgen. Dit voorkomt een hoop geknip, gekopieer en geplak bij van der Valk. Terwijl ik met deze fantastische klus bezig was, kreeg ik een mailtje van Jola met als verrassing: de route. Deze bleek dus gewoon al een aantal jaren digitaal te bestaan, dat weten we dan ook weer. 
Een hotel was niet gereserveerd, maar als einddoel van dag één, was gekozen voor Hotel Reidelbach. Zouden ze hier onverhoopt geen plaats hebben, dan zouden we wel verder kijken. Het aantal aanmeldingen was weer lekker groot, zeker veertien man/ vrouw. 
 
De eerste die helaas af moest haken was Michel P. Door een schuivertje met zijn motorscooter (daar rijd ie stiekem op, eigenlijk veel mooier dan een Blade..) had hij een ongelukkige enkelbreuk opgelopen: one down! 
Nu moesten we niet alleen een stuk gezelligheid missen, maar ook één van onze topvoorrijders.  
 
Dan weer even een glorieus momentje tussendoor. We zaten er al een tijdje tegenaan te hikken, maar het was dan eindelijk zover: de 100.000km staan erop! Tijdens een mooi avondritje heb ik een kilometerstand bereikt die weer bij het uiterlijk van de motor past, als nieuw! Uiteraard gaat deze onverwoestbare motor gewoon door naar de 200.000. Ik houd jullie op de hoogte. 
 
De avond voor het vertrek kreeg ik een telefoontje van Eric J. (Voor winterberg-gangers: die van de bougie). Na slechte ervaringen met zijn motordealer had ie besloten zijn motor voor een beurt naar een ander te brengen. Deze was netjes op tijd klaar (één dag van te voren), maar bij thuiskomst zeek de olie al weer uit het blok: two down! 
Wie nog tips heeft voor een betrouwbare, goede motorzaak in de buurt van Kerkdriel: Eric luistert.
Behalve Roger O, had iedereen op zaterdagochtend een leuk snelwegritje voor de boeg. Als herintredend lid (jaja, we hebben er weer één), spande Luuk wat aanrijdkilometers betreft wel de kroon. Vanuit Groningen naar Limburg, en dan moet je weekend nog beginnen. Maar hij was er, en op tijd! Over op tijd komen gesproken. Als je één keertje te laat komt wordt het natuurlijk lachend door de vingers gezien, kan gebeuren maar, als je er een gewoonte van gaat maken moet het toch even uitgebreid vermeld worden. Jeroen B (voor winterberg-gangers: die gele), spande weer de kroon. Ruim na tien uur en een aantal bakken koffie verder kwam er dan toch een gele motor de parkeerplaats oprijden, met daaronder: een aanhanger! Dus toen nog afladen, motor optuigen, peuk roken etc. Het was inmiddels al bijna weer donker geworden, maar dan konden we toch echt vertrekken. Jeroen heeft me inmiddels plechtig beloofd zijn leven te beteren.
Wie dan? JohanV, Gerrit C, Luuk v O, Jola M, Roger O, Erik N, Jeroen B, Roy v A, en ik zie de gek. Het restant dat zich had aangemeld had op het laatste moment toch geen tijd, zin etc.
Johan zou de eerste groep voorrijden en Luuk de tweede. Het eerste gedeelte konden we echter met z’n allen mooi gelijk op rijden, zodat er een lint van negen Blades door België trok. God wat zijn die wegen daar slecht. De omgeving is mooi, maar dat asfalt: hellup. Mochten er nog Bladerunners zijn die zich deze winter denken te gaan vervelen, het eerste deel van de vijf-landentocht moet opnieuw worden geasfalteerd.
De eerste stop was ook al weer snel een feit. Gerrit verloor een spanband, waardoor het één en ander aan bagagespul rond de motor fladderde. Het slechte asfalt had ook een komisch effect op Jola: die wist niet hoe gauw ze van de motor af moest komen om te plassen. Bij dezen bewezen: vrouwen kunnen het ook tegen een boom. 
Tijdens de volgende etappe viel de groep toch in twee delen uit elkaar. Niet vanwege tempoverschil, maar vanwege een meningsverschil tussen de Garmin (Johan) en de TomTom (Luuk). Vanaf nu kan ik dus alleen maar een beschrijving geven van hetgeen zich in de eerste groep afspeelde. Tot aan de lunchstop hebben we zonder noemenswaardige problemen kunnen rijden, en kon de verloren tijd weer ruimschoots worden goed gemaakt….. 
Wat zich tijdens die etappe in de andere groep heeft afgespeeld heeft iedereen al kunnen lezen, dus we houden het maar bij een korte: three down. (deze keer letterlijk).
Na het vervelende telefoontje en kort overleg viel de beslissing dat we de route gewoon zouden vervolgen en het restant van groep twee die avond in het hotel zouden treffen. Hoewel wij de schuiver niet van dichtbij hebben meegemaakt, rijd je toch met wat andere gedachten rond dan normaal. Gelukkig verdrong het steeds mooier wordende asfalt en de mooie omgeving deze gedachten toch naar de achtergrond en na de koffiestop was iedereen er wel weer helemaal bij. 
In Reidelbach aangekomen begon het te regenen. Nu maar hopen dat ze plaats hebben… Helaas, dikke pech voor ons. Ofwel ze herkende ons nog van vorig jaar, of ze zaten echt vol, maar we moesten op zoek gaan naar een ander slaapplaats.
Even de Garmin raadplegen, telefoontje doen en we hadden weer een doel. 
Even verderop zat een Italiaanse wijnboer, die samen met zijn Poolse personeel een beautysaloon runde waar je ook kunt eten en overnachten. Wat wil een motorrijder nog meer… Hier konden echter nog maar vier personen terecht. Verderop (tien minuutjes lopen..) kon de rest dan slapen. Ook weer geregeld.
Na een klein uurtje hadden ook Jeroen, Roger en Luuk het hotel gevonden. Zij hadden onderweg ietsje meer regen gehad. 
Al snel konden we aan tafel en kon er weer nagepraat worden over een enerverende dag. Die avond zijn we zo vriendelijk geweest om Pavarotti van zijn bier af te helpen. Na twaalf uur was een van zijn lieftallige Poolse serveersters jarig, dus daar moest uiteraard voor gezongen (en op gedronken) worden. De regen hebben we niet meer teruggezien, dus er kon prima buiten gezeten worden. De vier Bladerunners die elders mochten overnachten kregen een lift naar hun slaapplaats, dus dat scheelde weer een wandeling. Vooral Luuk (op slippers) was hier erg blij mee. 
De volgende ochtend werden we heel erg vroeg gewekt door een aantal luidruchtige mede hotelgasten die terugkwamen van een avondje dat nog later bleek te zijn geëindigd. Eenmaal wakker, ben ik het vrij snel zat in bed, dus er maar uit gegaan. Beetje buiten gezeten, kopje thee en een praatje met de kok gemaakt. Toen het idee opgevat om de wandeling naar het andere hotel te wagen. Die tien minuutjes wandelen bleken echter tien minuutjes met de auto te zijn…. Na een tijdje te hebben gewandeld ben ik maar weer omgekeerd, zal wel verkeerd gelopen zijn.
Teruggekomen waren Luuk, Roger en Jeroen er al. Ze hadden weer een lift gehad, en blijkbaar nog naar mij gezwaaid ook.
Ontbijten, peuk roken, paar foto’s maken, motoren optuigen en we konden weer!
Johan vergat in al zijn enthousiasme het schijfremslot te verwijderen. Hierdoor viel zijn motor om, tegen de Blade van Luuk. Gelukkig geen schade, maar we waren dan ook nog niet weg… Tijdens het achteruit drukken van de motor van Luuk had ie het afstapje naar de oprit van de buren even gemist. Onderkuip op de grond en achterwiel boven de afgrond. Gelukkig schoten er snel een paar mensen te hulp en een duwtje naar voren was voldoende. Ook hierdoor gelukkig geen schade, en we konden vertrekken.
Het tweede deel van de tocht hebben we in één groep gereden en het liep allemaal gesmeerd. We kunnen het wel! Dat ene stuk (weet niet precies waar) moest uiteraard weer twee keer gereden worden. Bij het tankstation bovenaan de weg liep Roger met een grote smile iets te roepen over een gedenkwaardig moment. Wat bleek: er zat zeker een centimeter minder levensverzekering op zijn achterband! Houd die jongen een beetje in de gaten…..
Bij de koffiestop bleek er een bout uit het subframe van de motor van Luuk te zijn getrild. De moer erachter was inmiddels aan een eigen reis begonnen, maar zonder die bout bleek je ook prima te kunnen rijden. Later die dag demonstreerde hij dat door ook nog even een stukje voor te rijden. Neem maar van mij aan dat Luuk al weer helemaal gewend is aan het Blade-rijden… 
Dat die moer voor zichzelf begonnen was, werd ook door de motor van Roy opgemerkt. Opeens een hoop getoeter naast mij: jij had toch tie-raps bij je…….??? De koppelingshendel hing op half zeven. Weer een bout die zelf op reis was gegaan.
Voor de rest verliep de tocht vlekkeloos/ zonnig en vlot en waren we in Maastricht voordat we er erg in hadden. Zelf had ik nog even een inhaalactie die iets spannender bleek te zijn dan gepland. Wil dan ook weer even mijn engeltje bedanken: engel, bedankt!
Iedereen gedag gezegd en tot slot nog even een beoordeling aan Johan gevraagd. Ondanks het ongelukje op dag 1 kwam er toch nog een zeer royale 3- uit, kortom weekend geslaagd!
Michel en Jola zitten nog steeds in het genezingsproces. Michel is al iets verder dan Jola, maar met de tijd heelt alles weer.  
 
Uiteraard wil ik iedereen weer bedanken voor deze ervaring en graag tot de volgende keer. Benieuwd wat er dan weer allemaal gaat gebeuren………..
 
Groetjes,
Sander
 
 
<<< Terug
 
Like us on facebook
  • Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
  • MLMparts
  • Ten Kate Webshop
  • Motor Hotel Amtunnel
  • Rens de Jonge Installaties
  • Erik Nibbelink
  • Bor Motorparts
  • Superpole
  • Putoline
  • Ten Kate Racing
  • Steakhouse Cunera
  • Rad
  • Ten kate
  • Gerrit Cnossen
  • Apart Vivaldi
  • Motor Oost
  • Overkamp
  • DoubleTronics