LAATSTE NIEUWS   |   CONTACT   |   HOME

Hoofdsponsor

Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
www.vmtbv.nl/
Superpole
Superpole
www.superpole.nl/
DoubleTronics
DoubleTronics
www.doubletronics.nl

Laatste nieuws

14-6-2006 - Oostenrijk-tour part 1 2006
 
 1 Zoezoeki en twee runners in hogere sferen, het plan voor deze rit was al eind 2004 aan ons brein ontsproten, met de bedoeling om de rit in 2005 te rijden. Door omstandigheden is het er echter in dat jaar niet van gekomen, dus een nieuw jaar, nieuwe kansen. 14 juni was de datum, bij eventueel slecht weer was 28 juni de uitwijk datum.
In 2003 hadden we onze eerste (verre) buitenlandse rit gereden, met de bedoeling om Oostenrijk en Italië aan te doen, echter dit plan moest een avond voor de start herzien worden in verband met slechte weersomstandigheden. Uiteindelijk zijn we in Zuid-Frankrijk en een puntje Italië aangekomen. De rit, de omgeving, eigenlijk alles in het geheel, is zo goed bevallen dat we besloten het nog eens over te doen.
 
De route die uitgestippeld werd omvatte een rit naar Zuid-duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Oostenrijk om uiteindelijk via Duitsland weer in Nederland terug te keren.
 
Plaatsen langs de route waren in chronologische volgorde: Sonthofen, Lech, Bludenz, Galtür, See, Landeck, Zernez, Davos, Tiefencastel, St.Moritz, Livigno, Bormio, Prad, Zernez, Landeck, Nauders, Merano, Moos, Obergürgel, Imst en weer Sonthofen. 
 
Uiteindelijk zouden we op de finish-plaats beslissen of we op de terugweg door Duitsland nog een overnachting zouden plannen, of dat we in één keer naar Nederland zouden rijden.
Hoofddoel van de genoemde route was natuurlijk om via mooie geel-groene wegen zoveel mogelijk bergpassen te passeren.
De bergpassen die we wilden beklimmen waren, ook in chronologische volgorde: Flexenpass, de Silvretta Hochalpenstrasse, Fluelapass, Julierpass, Berninapass, Foscagnopass, Stelviopass, Ofenpass, Reschenpass, Timmelsjoch, Fernpass en als laatste de Deutsche Alpenstraße.
In 2003 is de rit in mei verreden, en toen werden we geconfronteerd met verschillende afgesloten passen. Met een rit in juni 2006 en de toen heersende temperaturen hoopten we meer geluk te hebben. 
 
Het gereedschap van de deelnemers: 
 
 
Schouten-special GSXR1100               Ernie-Blade                      Papparossi-Blade
 
14 juni, het is vier uur in de morgen als de wekker afloopt. De afgelopen dagen is het schitterend weer geweest, en voor vandaag staan er onweersbuien op het programma. Je zal het altijd zien, een week lang prachtig weer met temperaturen van rond de 30 graden, en als wij onze tocht gaan aanvangen: REGEN!!
 
De voorspellingen kloppen gelukkig niet helemaal, even het gordijn een stukje open, en een vlugge blik leert me dat het nog steeds droog is. Pffff!!
Opfrissen, een licht ontbijtje, bakkie koffie, vrouw en kinderen geknuffeld en om kwart voor vijf stap ik op om naar de plaatselijke pomp te rijden, waar ik met m’n maten heb afgesproken. Bagage was op dinsdagavond al op de Blade geknoopt, dus ik ben er klaar voor!
Bij de pomp staat Ernie al te wachten, nu alleen Willem nog. Hij zal zich toch niet verslapen hebben? Vijf over vijf is de Suzuki-man er nog niet en wij staan te popelen!!
En ja hoor, tien over vijf komt hij eindelijk aanrijden.(tja, waar zijn afspraken nou eigenlijk voor???)
Afijn, nog geen meter van de route gereden, en nu al tien minuten achter op schema. Het gas gaat  open om de verloren tijd goed te maken. 
Via Kesteren en Nijmegen rijden we naar Venlo, waar we de tank nog even volgooien en de eerste grensoverschrijding is een feit, Deutschland here we come!
Via de “61” verdwijnen de kilometers gewillig onder de wielen, en voordat je het in de gaten hebt, gaat het benzinelampje weer branden. Ca. 200 km vanaf Venlo draaien we van de autobahn af om de tanken weer te vullen. Gelijk ook maar even de inwendige mens verzorgen, dus in het aangrenzende restaurant meteen maar koffie en broodjes besteld.
De serveerster blijkt gewillig en zet onze eerste foto op de camera.
 
 
Koffie en broodjes op, dus opstijgen maar weer. We zoeken de autobahn weer op en vervolgen onze route naar Stuttgart. Onderweg komen we veel Oranjesupporters tegen. De magische elf moeten op 16 juni in Stuttgart tegen Ivoorkust voetballen, dus deze supporters maken er mooi uitstapje van.
Als wij met z’n drieën op stap zijn gebeurt er altijd wel wat onderweg. Zo zijn te noemen:
Gerrit met z’n afgewaaide helm-vizier op de autobahn, een door stroomstoringen geteisterde Honda VFR van Ernie, wat zo erg bleek dat deze door de ADAC weggesleept moest worden, en last but not least de ontelbare tywraps die nodig waren om de los trillende onderdelen van Willem z’n Hayabusa weer vast te zetten.
Wat stond er deze dagen ons te wachten? Het was de Suzuki-rijder die daar het antwoord op gaf.  De ritsen van de rugzak, die Willem op z’n rug mee torste, waren van onder naar boven dicht geritst. Achteraf bleek dat deze sluitingen onze kruissnelheid van 200+ niet aankonden.
Bij de eerste de beste tussensprint begonnen de ritsen te wijken, en toen de winddruk echt vat op de tas kreeg was het leed al geleden. In een milliseconde werd de tas geopend en de gehele inhoud belandde midden op de autobahn. Ernie en ondergetekende reden op dat moment in 2e en 3e positie en zagen een wolk van kleding, fotocamera’s, brillen en aanverwante spullen op ons afkomen.
Willem had het gelukkig meteen in de gaten, en stopt direct op de vluchtstrook, om nog te redden wat er te redden valt.
Nou niet dus!!! Digitale camera in gruzelementen, ondergoed voorzien van echte remsporen, landkaart uit z’n verband gewaaid en de bril is niet meer terug gevonden.
Met gevaar voor eigen leven ( en met behulp van een stilstaande bus en vrachtwagen) kon Willem z’n spullen bij elkaar schrapen, het resultaat is reeds eerder genoemd.
 
 
    De rugzak uiteindelijk met tywrap dichtgemaakt                             Zou dit onder de garantie vallen ?? 
 
Nadat we alles bij elkaar hadden gezocht, bleek het meteen de vuilnisbak in te kunnen, er was niets meer van over. Het ergste was dat we de bril niet terug konden vinden, want die was eigenlijk onmisbaar. Nou ja, als we in Oostenrijk arriveren, eerst maar wat nieuwe kleding en lenzen kopen, en dan zien we wel verder.
Rugzak met tywraps gezekerd, opgestapt en weer verder. Het was niet erg druk op de weg maar we kwamen wel verschillende “baustelle” tegen waar het iedere keer file-rijden was geblazen (met een graad of 28, niet echt een pretje!). Uiteindelijk komen we rond half twee via Stuttgart, Ulm, Memmingen en Kempten in Sonthofen aan.
Zoals gezegd eerst maar kleding en lenzen zien te scoren, wat uiteindelijk ook lukte.
 
 
Het voordeel van het verplichtte shoppen was dat we meteen even konden bijkomen van de autobahn-kilometers. We hadden immers voor deze middag nog een route uitgezet van ca. 200km om uiteindelijk ons hotel in See te bereiken.
Kleding in Sonthofen en daarna lenzen in Reutte gehaald, zo we kunnen weer verder.
Via de B199 rijden we via Hindelang naar Wellerbach, waar we rechtsaf het Lech-dal in rijden. Bij de bezochte opticien meteen m’n camera op de motor gemonteerd, dit is natuurlijk de trip om dit fenomeen uit te proberen. Achteraf blijkt dat de camera zeer “zongevoelig” is, dat ik geen flits moet gebruiken, en dat m’n maten kort in de buurt moeten blijven. Met wat meer oefenen is er best goed materiaal mee te maken.
 
 
Wel ff het kuipruitje schoonpoetsen, anders zie je op iedere foto dezelfde vliegen 
           
De route was via een gedetailleerde kaart van Oostenrijk uitgezet, en de B198 die we nu volgde was een groen-gele weg met mooie doorlopende bochten en licht hoogte verschil. We passeerde authentieke Oostenrijkse dorpjes en het skidorp van de koninklijke familie: Lech.
De eerste echte hoogte verschillen nemen we waar op de Flexenpass, hoogte 1775mtr. De weg is goed, en mooie haarspeldbochten leiden ons naar de top, waarna een adembenemende afdaling volgt. Hierna volgen we de S16 richting Bludenz. Ivm. een foutje op de routerol, ook even het centrum van Bludenz gezien, maar erg druk, dus snel er weer uit en op zoek naar de Silvretta HochAlpStrasse. 
Deze hebben we snel gevonden, en de Alpen-straat die in ieder motormagazine wordt genoemd ligt voor onze wielen.
 
 
Met de Flexenpass dachten we al aardige bochtjes genomen te hebben, maar de Silvretta overtreft onze stoutste verwachtingen. Om op hoogte te komen volgen de haarspeldbochten, en dan bedoel ik ook haarspeldbochten, elkaar in hoog tempo op, waarbij er stijgings percentages genomen moeten worden die liggen tussen de 8 en 14% !!!!. Alleen maar 1e en 2e versnellingswerk, heel vervelend allemaal.
De omgeving is adembenemend, het wegdek goed en de bochten heel mooi! Hier en daar gestopt om wat fotomateriaal te vergaren, we passeren de Bieler Höhe, Galtür en belanden uiteindelijk in See, waar we de 1e overnachting hebben gepland.
We overnachten bij Jan en Regina Wilmink, van Hotel Vivaldi. Jan hebben we tijdens de Utrechtse motorbeurs, eerder dit jaar, gesproken, en hebben toen al besloten om bij hem de 1e overnachting te laten plaatsvinden.
 
 
We worden hartelijk ontvangen en krijgen de laatste 3-persoonskamer in de kelder(?). De motoren kunnen in de garage geparkeerd worden, alles top geregeld.
Na ons te hebben opgefrist en voorzien zijn van vrijetijdskleding gaan we naar een plaatselijk restaurant om de inwendige mens te verzorgen, snitzel en 2x spareribs gaan er wel in na een uur of 15 op de motor.
Na het eten kijken we nog een stukje voetbal, maar de oogleden zijn zwaar dus besluiten we rond 22.00 uur onder de dekens te kruipen. De 1e dag zit er op en wat voor één, de 1e 200km op Oostenrijkse bodem waren al onvergetelijk, en er zullen er nog vele volgen, truste!!!!
Donderdag 15 juni start om half acht voor ons. De ogen gaan weer open, en om de beurt stappen we onder de douche om weer okselfris op de brommer te stappen. Tassen weer ingepakt en achter op de motor gebonden, daarna een heerlijk ontbijtje. Het is mooi weer, strak blauwe lucht en om negen uur in de ochtend geeft de thermometer al 22 graden aan, wat kan er nu nog verkeerd gaan? Na het ontbijt de kamer afgerekend en afscheid genomen van Jan en Regina, met de belofte dat we nog een keer aan komen waaien.
De route voor deze dag: Landeck, Zernez, Davos, Tiefencastel, St.Moritz, Livigno, Bormio, Prad en uiteindelijk weer Zernez.
Een route van ca. 420km die ons over de volgende bergpassen moet leiden: Flüelapass, Julierpass, Berninapass, Foscagnopass, Stelviopass en de Ofenpass. Nou eerst maar eens kijken of we dit op één dag gaan halen!
Via Landeck, Pfunds, en Susch rijden we richting Davos, een afstand van ca. 125km. Jan Wilmink had al gewaarschuwd, dat we met dit stukje minimaal 2,5 uur bezig zouden zijn. De weg is schitterend, de ene bocht na de andere, en vele korte en langere tunnels. Je rijdt dwars door het bergmassief heen, wat een explosieve indruk bij ons achterlaat. Op deze weg wordt op meerdere plaatsen aan het wegdek gewerkt, zodat we een aantal keren stil komen te staan.
 
       
       Mooie omgeving dwars door het bergmassief                             Diverse wegopbrekingen, wachten dus!
        
 Tijdens één van deze verplichte stops, gaf Willem nog even wat toelichting over het nemen van bepaalde bochten, en wat je allemaal wel en niet kon overzien of zoiets(?)
Voordat we Davos bereiken passeren we de Flüelapass en halen het eerste hoogtepunt van de dag op een kleine 2400mtr.
 
 
                                                                        Blade’s op eenzame hoogte 
 
Een schitterende omgeving, prachtige wegen met nog mooiere bochten, wat wil een mens nog meer?? We zijn niet de enigste die deze route rijden, want het is een komen en gaan van motoren en snelle auto’s. Door de weeks is het heel goed te doen, maar in het weekend is het bergopwaarts file rijden, horen we van een groep Duitsers die ook aan het toeren zijn.
Na het nodige fotomateriaal weer verzameld te hebben, stappen we weer op, want dit hoofdstuk smaakt naar meer, naar veel meer!!!!
Via Davos en Tiefencastel rijden we richting het mondaine skioord St.Moritz. Onderweg passeren we de Julierpass met z’n 2285mtr, niet te versmaden.
 
 
                één en al drukte op het hoogste punt                                         snelle motoren en snelle auto’s
 
Boven op de Julierpass lassen we een rust- cq. eetpauze in. Even bijkomen van al dat overweldigende natuurschoon om ons heen. Een broodje worst en flesje cola kikkeren ons weer helemaal op, voldoende om de middag mee door te komen. Willem doet nog een tukki aan de rand van een bergmeertje, wij zoeken de schaduw op. Niet echt een lolletje, motorpak aan bij 25 graden.
 
 
                               effe tukkie doen                                          motorpak en 25 graden = schaduw opzoeken 
 
Via St.Moritz en Pontresina rijden we naar de Berninapass, met 2325mtr. ook niet misselijk. Boven op de pas slaan we links af richting Livigno en rijden al snel Italië binnen. Deze weg, een witte op de landkaart, zit vol met mooie scherpe en doorlopende bochten, of dat we die nog niet genoeg gezien hadden, nee dus !!. We passeren de Foscagnopass, ook weer niet te versmaden!. De afdaling naar Bormio gaat gepaard met de nodige haarspeldbochten, allemaal heel vervelend.
We passeren Bormio en rijden richting Prad. Om daar te komen ga je de Stilfersjoch oftewel de Passo di Stelvio over. Uiteindelijk waren we het met z’n drieën eens, dit was de mooiste pas van de dag, oordeel zelf !!
 
 
                               Halverwege de pas, heb je een mooi overzicht van de gereden route
 
Het eerste stuk gaat nog redelijk geleidelijk, in het begin wat haarspelden, maar allemaal niet heel spannend. Dan volgt er een redelijk vlak stuk met een aantal tunneltjes, maar het laatste deel is adembenemend: ik geloof ongeveer 28 haarspelden die elkaar in rap tempo opvolgen en waar stijgings percentages gehaald worden die tussen de 10 en 15% liggen, prachtig !!!!!
Op hoogte zie je de laatste sneeuwresten nog liggen, maar de weg is gelukkig  schoon en zeer goed berijdbaar.
Op de top is het een drukte van belang. In de winter druk met wintersporters, in de zomer druk met motor-fanaten.
 
 
                         Drukte op de top, wel gezellig                                 De laatste sneeuw en schone wegen
 
Op de top drinken we wat en bespreken de nog te rijden route. Het blijkt dat we in tijdnood komen en besluiten dus om niet naar Zernez te rijden maar om bij Spondining de route van vrijdag vast op te pakken. Door deze beslissing missen we wel de Ofenpass en de Reschenpass, maar ja je moet toch wat hé?
Na de versnapering dalen we de Stelvio weer af, wat weer een belevenis op zich is, en rijden via Prad naar wegnr. 38 die ons naar Merano leid. Het is rond half zes en er is veel woon-werk verkeer op de weg. Meerdere malen is het gewoon file rijden en dat is echt geen pretje met een kleine 30 graden op je knikker. Net achter Merano besluiten we een overnachtings plaats te zoeken en vinden deze in het dorpje Tirol, hoe toepasselijk.
We belanden in een zeer net hotel met een zeer aardig kamermeisje.(Ernie denkt nog vaak terug aan Cristina !!)
Het is een rustdag in het hotel, dus voor de inwendige mens zullen we op pad moeten. Niet ver van het hotel zit een zeer goede pizzeria, en een echte Italiaanse pizza moet je gegeten hebben, dus waar wachten we nog op. De pizza’s met bijbehorende pils smaken voortreffelijk, en tijdens het diner proberen we Willem over de streep te krijgen: koop een Blade en wordt lid!
Na lang nadenken besluit hij eerst het Bladerunner key-koord uit te proberen !!!
 
 
Na een verrukkelijk nagerecht, besluiten we terug te gaan naar het hotel, de route van morgen nog even doornemen en wat napraten. De oogleden worden weer snel zwaar, en even daarna dromen we over onze belevenissen van deze dag.
Vrijdagmorgen half acht gaan de luikjes weer open, en één voor één nemen we een verfrissende douche. Bagage weer ingepakt en op de motor geknoopt. Even voor half negen schuiven we aan voor een heerlijk ontbijt. Hierna betalen we het hotel, nemen afscheid en stappen op voor etappe nr.3. Vandaag staan de Timmelsjoch en de Fernpass op het programma, een route van ca. 300km, met de bedoeling om aan de grens van Duitsland de nacht door te brengen. Tevens spreken we af om rond half vijf in de middag een hotel op te zoeken, want vanavond voetbalt Nederland tegen Ivoorkust, en dat moeten we natuurlijk zien.
Zo gezegd zo gedaan, we stappen op, en het is maar een relatief kort stukje alvorens we aan de voet van de Timmelsjoch staan.
Het is alweer de laatste “hoge” pas op onze totale route, en met 2509mtr. is het zeker geen misselijke bult die we moeten nemen. Het begint weer goed, in het begin een aantal haarspeldbochten om even wat hoogte te winnen, daarna mooie glooiende wegen voorzien van diverse tunnels, doorlopende haarspeldbochten en nog meer van dat mooi’s.
Het laatste stuk doet ons weer aan de Stelvio herinneren, haarspeldbochten, haarspeldbochten en nog eens haarspeldbochten, fantastisch!!!! Vlak voor de top stoppen we nog even om wat foto’s te maken, en naar beneden kijkend konden we de gereden route zien liggen.
 
 
    Hoogtepunt op vrijdag: 2509mtr. Timmelsjoch                     Wie de bult over wil moet wel tol betalen 
 
Weer opgestapt voor het laatste stukje, en even later staan we op de top. Motoren onder het bord, en foto’s gemaakt. Bij een strak blauwe lucht en ca.24 graden op 2509mtr. hoogte staan, het is allemaal heel vervelend.
De daar opvolgende afdaling is van een ander soort dan dat we gewend waren. Eerst rijden we door twee sneeuwwallen van ca. 1,5mtr. hoogte heen, om daarna een aantal haarspeldbochten te nemen. De rest van de afdaling is redelijk recht toe recht aan, met wat langere doorlopende bochten. Al met al, heel wat anders dan de rit naar boven toe.
De afdaling eindigt in het dorpje Obergürgl, en hier vandaan rijden we door het dal richting Imst. Onderweg is de weg weer afgesloten, echter niet door werkverkeer, maar door de politie. “ein unfall”, horen we zeggen, dus het kan even duren. Na ongeveer een kwartier stil gestaan te hebben krijgen we het sein dat we weer door mogen rijden. Bij de eerste de beste bocht die we tegenkomen zien we een omtrek van een lichaam op de weg getekend, dodelijk dus! We slikken en rijden voorzichtig verder, tja dat kan dus ook gebeuren.
Het voorval is al weer snel vergeten en de bochten die we tegen komen worden met veel plezier genomen. In de vele tunnels die het traject rijk is, moet Willem steeds z’n uitlaat even ontkolen, in de tunnel volgas en meteen weer dicht betekent iedere keer een mooie vlam uit de pijp!!
Uiteindelijk bereiken we Imst, en rijden naar Lermoos en Reutte. Vlak voor de Fernpass gooien we de tank voor de zoveelste keer vol, en bestormen de laatste echte bult op onze route, met 1320mtr zeker geen bult van de buiten categorie. De weg is goed, maar er is heel veel verkeer dat van deze weg gebruik maakt, dus echt opschieten doen we niet.
 
 
Het is alweer rond de middag, dus boven op de Zugspitze maken we een tussenstop, de inwendige mens moet immers ook verzorgd worden. Vrijdagmiddag 13.00 uur, normaal staan we op dit tijdstip in het magazijn, achter een plaatbewerkingsmachine, of losse we problemen in de TNT-organisatie op. Nee, we zitten nu op de Zugspitze bij een temperatuur van ca. 28 graden, achter een heerlijke mixed-gril. Wel even wennen hoor!!!
Na de mixed-grill besluit Ernie om nog even van de echte Oostenrijkse sachertorte te genieten, en het immense stuk taart gaat ook nog nog naar binnen!! Wat een combinatie!!!
Na de tussenstop rijden we richting Reutte, en rijden over de route, die we woensdag ook al gereden hadden, terug naar Sonthofen, het eindpunt van de geplande route.
Vanuit Sonthofen zetten we een route uit die ons naar de Bodensee moet leiden. Hierbij rijden we over de Deutsche Alpen Strasse, werkelijk een mooie weg met prachtige bochten, en mooie vergezichten. Bij Lindau bereiken we de Bodensee wat een aardige trekpleister voor toeristen blijkt te zijn, het zal nog een hele toer worden om een goed hotel te vinden voor niet teveel euri’s.
In de buurt van Überlingen denken we wat gevonden te hebben, een soort wijnboederij met een bord waar een bed opstaat, slaapplaatsen dus. Wij er naar toe en geïnformeerd, nee jullie zijn hier niet goed. Even verder op de weg links afslaan en beneden bij de kerk is er een hotel, wordt er tegen ons gezegd. Wij dus even verderop links afgeslagen en op zoek gegaan naar de kerk. Nou die was zo gevonden, maar een hotel in geen velden of wegen!!! Op het kerkplein is het erg druk met toeristen die het bouwwerk staan te bewonderen, maar die het minder leuk vinden als drie motoren het plein in bezit nemen. Geen hotel te vinden dus dan maar verder, we besluiten om het stadje Überlingen in te rijden en daar naar een slaapplaats te zoeken, en de tijd dringt, het is al tegen vijven, over een uur begint de wedstrijd!!!
 
 
Na het centrum een aantal keren te zijn doorgereden vinden we een gemoedelijk hotel, dicht bij het centrum, en last but not least, ze hebben nog een drie-persoons kamer vrij. De deal is snel gesloten en voor een redelijk bedrag kunnen we de nacht hier doorbrengen.
De hoteleigenaar vertelt ons dat in het centrum de voetbalwedstrijd op een groot scherm vertoont worden, dat is dus wat voor ons, midden in Duitsland en dan naar het Nederlands elftal kijken!!
Snel opfrissen en op zoek naar dat grote scherm die snel wordt gevonden. Het blijkt in een soort kraakpand te staan, een zaaltje waar wat banken, tafels en een koelkast neergezet zijn. Het laatste is natuurlijk zeer belangrijk, want daar staat het bier in dat tijdens de wedstrijden gekocht kan worden. Bij wedstrijden van Duitsland zit de hut natuurlijk mutje vol, nu zijn we met z’n drieen! Later komen er meer mensen binnen en wordt het zowaar nog gezellig ook.
De uitslag van de wedstrijd is nu bekend, Van Persie 1-0, van Nistelrooy 2-0 waarna de Ivorianen met geluk nog een bal achter van der Sar krijgen. Maakt niet uit, we winnen, en het Duitse commentaar is niet van de lucht, Scheiße!!!!!!!
 
 
Na de wedstrijd eerst maar eens eten want dat hadden we nog niet gedaan. We belanden weer in een pizzeria en vieren op het buitenterras de overwinning.
Nog even een telefoontje naar ons hotelletje in Höfstatte gepleegd, om te informeren of we daar zaterdagavond nog terecht kunnen. Helaas ze zitten volgeboekt, wat ons doet besluiten om zaterdag richting huis gaan, kunnen we zondag mooi even bijkomen van onze belevenissen.
Nog even de motoren gecontroleerd, ze staan buiten deze nacht, en daarna het bed maar eens opgezocht. Weer een dag teneinde maar wat voor één!!
Zaterdag, de laatste dag van onze toer.(shit) Als we de bagage op de motoren knopen, zien we dat toch iets geregend heeft vannacht. De lucht ziet er echter nu weer strakblauw uit, dus staat ons weer een mooie motordag te wachten. 
Na het ontbijt rekenen we af, gooien de tanken nog maar een keer vol, en zoeken de autobahn richting Stuttgart op. Deze is snel gevonden, rugzakken goed dicht en het gas kan ver open!!!
Voorbij Stuttgart belanden we in een kolonne Oranjesupporters die weer op de terugweg naar Nederland zijn, één en al oranje, prachtig om te zien. Achter Karlsruhe loopt het op de autobahn vast, en aan filerijden hebben we broertje dood, dus omkeren en een alternatieve route opzoeken. Op één van de borden langs de autobahn had ik al “Landau” zien staan, en daar waren we in 2003 ook al eens langs gekomen. Niet gedraald, omgedraaid en de afslag opgezocht. Na ongeveer dertig kilometer draaien we bij Landau-nord van de autobahn, en zoeken de “48” op. 
 
 
Deze weg hebben we tijdens een motortrip in 2003 ontdekt, en is werkelijk niet te versmaden! De “48” loopt globaal van Landau tot aan Bingen aan de Rijn, een route die begint in een bosrijke en heuvelachtige omgeving en die eindigt met een provinciale tint voorzien van mooie bochten.
Het eerste stuk is fenomenaal, prachtige bochten, alleen is er nu een snelheidslimiet van 70Km/uur ingesteld, niet echt een lekker tempo, dus wordt deze limiet meerdere malen overschreden. Wel even op onze politie-vrienden letten want die staan hier vaak langs de weg met de beroemde laser-gun. Het eerste stuk eindigt bij Johannes-Kreuz, een soort verzamelplaats van motorfanaten. Bij het bijbehorende restaurant eten en drinken we wat en vervolgen daarna onze route. Bij Bingen gaan we de autobahn weer op, en zitten nu op de “61”, die uiteindelijk in Venlo eindigt.
De laatste kilometers naderen, en het gas gaat nog eens vol open, jammer Ernie, net geen 300 Km/uur. Venlo wordt gepasseerd, en de overgang naar de Nederlandse snelheidslimieten is weer even wennen. Via Nijmegen en Tiel komen we rond half zeven, met een houten kont en 2700km meer op de teller, weer aan in Culemborg. Vrouwen en kinderen zijn blij dat we weer thuis zijn, alles hebben heel gehouden, en dat er geen ongelukken zijn gebeurt. 
Resumé:  
Gedrieën hebben we weer een schitterende motortrip achter de rug, die zeker voor herhaling vatbaar is. Een volgende keer zoeken we een centraal gelegen hotel op, van waaruit we diverse trips kunnen maken, immers mogelijkheden zat!!! Je voorkomt daarmee dat je iedere dag je bagage mee moet slepen. Het eerste Hotel in See is een mooi uitgangspunt, en de diverse routes liggen om de hoek. De uitgezette route was goed te volgen, voorzien van mooie bochtige wegen en beklimmingen die onze verwachtingen ver te boven gingen. 
We hadden tevens het geluk dat het weer goed meewerkte, maar dat moet je natuurlijk ook afdwingen!!
Ik weet zeker als we een soortgelijke trip in clubverband zullen organiseren het predikaat : SUCCES VERZEKERD!! Mee zal krijgen.
 
 
 
Papparossi.
 
 
<<< Terug
 
Like us on facebook
  • Steakhouse Cunera
  • Rens de Jonge Installaties
  • Ten Kate Racing
  • Ten kate
  • Bor Motorparts
  • Superpole
  • Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
  • Motor Hotel Amtunnel
  • MLMparts
  • Ten Kate Webshop
  • Gerrit Cnossen
  • DoubleTronics
  • Overkamp
  • Motor Oost
  • Putoline
  • Erik Nibbelink
  • Apart Vivaldi
  • Rad