LAATSTE NIEUWS   |   CONTACT   |   HOME

Hoofdsponsor

Superpole
Superpole
www.superpole.nl/
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
www.vmtbv.nl/
DoubleTronics
DoubleTronics
www.doubletronics.nl

Laatste nieuws

20-8-2007 - Oostenrijk-tour part 2 2007
 
Zoals al aangemerkt werd in het toerverslag van de Oostenrijk-tour 2006, leek het €rnie en mij wel een goed idee om iets soortgelijks te organiseren in clubverband. Wat is er nu mooier dan met een aantal gelijkgezinden een mooi tochtje door het Alpen- en Dolomieten massief te maken.
Zoals met alles moet je je grenzen verleggen, dus in dit geval moesten de 2800km’s van 2006 overschreden worden. Er werd op een kaart een globale route geschetst die de 3000km zou gaan overschrijden.
In Januari 2007 heeft ‘organisator’ €rnie een globale omschrijving van de toer naar de Activiteitencommissie gestuurd om daar eens wat meningen te peilen.
De plannen kregen meer vorm nadat we een topic op het club-forum hadden geopend, waar de toer werd omschreven en toegelicht en waar een ieder z’n vragen en reacties kwijt kon.
Al snel kwamen de eerste aanmeldingen binnen en bij het sluiten van het inschrijvings-termijn konden we 9 clubleden noteren die het avontuur wel aandurfden.
 
De toer-brigade bestond uit:
€rnie, Erik, Sander, Jola, Johan, Paul, Wouter, Roy en ondergetekende. Helaas moest Roger ivm. werkzaamheden bij zijn nieuwe baas op laatste moment afzeggen.
 
Ik heb heel wat uurtjes in de route gestoken, en uiteindelijk lag er een 35-pagina tellend roadbook. Aan iedere deelnemer een mailtje met de bewuste bestanden toegestuurd, zodat ieder zijn eigen route kon uitdraaien. (dit leverde bij een enkele deelnemer wel wat problemen op, Johan is drie uur aan het printen geweest. Het was dan ook geen kanarie-gele printer die hij hiervoor gebruikte!)
In beginsel was er nog wat spraakverwarring over de juiste vertrekdatum, dan weer dinsdag, dan weer maandag, maar in democratisch overleg werd dan de juiste datum bepaald:
De dag van vertrek :maandag 20 augustus vanuit Venlo, terugkomst zondag 26 augustus wederom te Venlo.
Sander verzorgde op het laatste moment nog de juiste voorbereidings-methode.
Een ieder moest al z’n bagage op z’n Blade knopen, en daar een uur mee gaan rondrijden. Hieruit moest blijken of alles wel stormvast zat. Zonder uitzonderingen heeft iedere deelnemer dit braaf uitgevoerd. (niet dus !!!!!).
Uiteindelijk begonnen zondag de eerste problemen al de kop op te steken. Via een sms-je liet Paul weten dat hij tijdelijk van zijn roze papiertje was bevrijd. Zondagmiddag, op weg naar Heteren, had een overijverige politieambtenaar zijn lasergun op Paul gericht met als resultaat dat hij het bewijs van rijden mocht inleveren. 1e afzegger!!
Tevens liet €rnie zondagmiddag weten dat hij zich niet zo lekker voelde. (zullen de zenuwen wel geweest zijn!) Maandagmorgen om 05.30uur melde ook deelnemer 2 cq. onze “organisator” zich wegens ziekte af. (moeten we nog een passende straf voor verzinnen: verplicht vrijwillig voor het voorzitterschap??)
Uiteraard hadden we de weersberichten een beetje in de gaten gehouden, en het zag er voor de bewuste week niet al te best uit, regenpak mee zou geen overbodige luxe zijn. De tour die wij in 2006 hebben gereden, deden we met drie man. Dan kun je op het laatste moment bij slecht weer de plannen nog een beetje bijstellen cq. de hele toer annuleren. In dit geval hadden wij echter met het feit te maken dat Roy zaterdag al was vertrokken. Via de Ardennen en het Zwarte-woud zou hij ons maandag-avond in Au ontmoeten. Hem alleen in Au te laten staan was natuurlijk geen optie, dus weer of geen weer: gereden moest er worden.
 
Maandagmorgen was het echter droog(!), wel een dreigend wolkendek, dus op voorhand het regenpak maar aangetrokken en naar de eerste stop in Kesteren gereden. Johan was op tijd, en in plaats van 3 man reden er nu 2 man op het trajekt Kesteren-Venlo.
Bij het tankstation aan de A67 te Venlo werd de 2007-Tricolore van Erik gespot.
In al haar wijsheid als voorzitster zijnde, had Jola de vertrekplaats gewijzigd zodat er drie man op het verkeerde punt stonden te wachten. Via een belletje werden de drie alsnog naar de Texaco-pomp aan de A61 gedirigeerd. Met volle tanken reden we naar het 60 km verderop gelegen tankstation Bedburgerland, alwaar we Jola zouden ontmoeten.
 
 
Zowaar, ze was op tijd, en ze had ook nog even tijd gevonden om een Duitser op de kast te krijgen, maar Jola kreeg hulp van een Nederlandse chauffeur!!
Rond negen uur vertrokken dus zes deelnemers over de autobahn zuidwaarts.
Het weer viel gelukkig mee, af en toe wat spetters maar dat kon de lol niet drukken. Na een x-aantal tank cq plasbeurten kwamen we rond drie uur aan in Memmingen. Nog een aantal kilometers provinciaal naar de Oostenrijkse grens, dan nog wat vervelende kilometers binnendoor naar Au; “om vier uur zitten we aan het eerste biertje”. In de praktijk viel dat laatste stukje eigenlijk nogal tegen: A) het begon nu serieus te regenen B) door de zeer goede route-omschrijving raakte we een aantal malen het spoor bijster, dus diverse malen draaien en keren voordat we de juiste weg hadden gevonden.
Rond half zes reden we onder begeleiding van Jola het Oostenrijkse Au binnen.
In bijna(!) 1 keer reed Jola ons voor naar het 1e overnachtingsadres: Klein Hornbach, een gezellig pension met mooie kamers en gezellige beheerster.
Met wat vertraging genoten we van ons welverdiende biertje en we hoopten met z’n allen dat het weer dinsdag beter zou zijn.
 
 
Rond acht uur liepen we met z’n allen naar het dorp om de inwendige mens te verwennen met snitzels etc. toen ook Roy aan kwam rijden. Ook hij had het pittoreske Au weten te vinden zodat de groep met weer een deelnemer werd verrijkt.
Die avond heerlijk gegeten, en s’avonds in de bar van Klein Hornbach de dart-kunsten van Johan mogen aanschouwen. (niemand werd geraakt !) Na een potje pesten hebben we uiteindelijk de bedden opgezocht om van een welverdiende nachtrust te genieten. 
  
Dinsdagmorgen om half zeven de gordijnen maar eens open getrokken. Resultaat: nog steeds grijs weer dus zag het er niet al te best uit. Affijn, eerst nog maar een uurtje maffen en dan maar kijken hoe het er uit zou zien.
Half acht scheen zowaar een schijnbaar matig zonnetje naar binnen, het wolkendek was aan het breken, en er waren zelfs stukken blauwe lucht te zien. Zou het dan toch nog goed gaan komen?
 
 
Rond acht uur ontbijten, Jola had maandagmiddag nog boodschappen gedaan bij de plaatselijke Spar (geen C-1000 in de wijde omtrek te vinden!). Het pension was exclusief ontbijt, dus moesten we dat zelf regelen. Sander liet zijn ei-kookkunsten zien waarbij vermeld moet worden dat eieren die maar vier minuten gekookt hebben niet te vreten zijn. Alà, de eieren nog maar drie minuten extra koken en toen waren ze goed te hachelen!
Voor deze dag stond een tocht te wachten van ca. 280km, dus een beetje bijtijds vertrekken zou niet verkeerd zijn. Dit ging echter niet helemaal lukken door de ontbijt-perikelen, echter rond een uur of tien kon het 2-minuten sein gegeven worden.
Snel afscheid van onze gastvrouw genomen, en hop het gas er op. Het weer werkte mee en onder aardige omstandigheden reden we via Bludenz onze eerste bult van die dag op: de Silvretta. Wel even € 11,- per persoon aan tol aftikken, maar daar krijg je dan ook wat voor. Via mooie haarspelden en door een mooie omgeving bereikten we de Bielerhöhe, waar we in het plaatselijke restaurant de eerste koffiestop hielden. Omgeving: 10+, bediening in restaurant vlg Johan: 3- !
 
 
Na een half uur reden we via een mooi asfaltlint de Silvretta weer af, en om half twaalf bereikte we het plaatsje See, waar onze tweede overnachting zou plaats vinden. We zouden s’middags de route verder afrijden, maar eerst de bagage maar droppen bij Jan Wilmink’s Vivaldi.
Overijverige Jola had zelfs studieboeken in haar tas weten te stoppen, en wilde deze middag studeren(??). Resultaat was dat de middagroute alleen door het mannelijke deel van de groep werd verreden, in de steek gelaten door hun eigen voorzitster!!
 
 
Via Pians en St.Johan reden we de Arlberg-pass op. De nog aanwezige bewolking hing wel erg laag, want nog voor we de top hadden bereikt reden we midden in de wolken. Gevolg was dat we geen hand voor ogen konden zien, en zakte ook het tempo naar een bedenkelijk niveau. Voorrijder Erik miste de afslag naar Zürs, en dan valt het niet mee om in die “mist” zes man te passeren en Erik kenbaar te maken dat we verkeerd zaten. Uiteindelijk belanden we natuurlijk weer op het goede pad, en doordat we de berg weer afzakte kregen we ook weer goed zicht. Een hevig geknor maakte ons er op attent dat het, in ieder geval voor Sander, etenstijd was geworden. In Lech gestopt, en in een plaatselijk restaurant (we hebben zelfs vernomen dat Trix hier vaste gast is) de inwendige mens verzorgt. Restaurant was goed, de bediening beter dan s’morgens; Johan’s beoordeling:3+!
Tijdens de pauze was het toch weer gaan regenen, echter toen we weer opstapte scheen er alweer een lekker zonnetje.
Door het Lech-dal reden we naar Elmen en toen rechtsaf de Hahntenjoch op. Op zich een hele mooie bult, schitterende omgeving, we vermaakten ons opperbest.
Uiteindelijk reden we via Landeck en Pians weer terug naar See waar we rond zes uur arriveerde. Erik had er schijnbaar nog geen genoeg van en was benieuwd of zijn tolkaartje voor de Silvretta nog geldig was. Geen probleem, met vier man (Erik, Sander, Johan en ondergetekende) reden we weer terug de Silvretta op.
Bij het tolpoortje konden we gewoon doorrijden, dus hop, nog een keer naar boven gereden. Bij het restaurant (zelfde als s’morgens) begon het toch weer iets te spetteren, we wilde geen nat pak riskeren, dus motoren weer omgedraaid en teruggereden naar See.
De eerste 300km’s in Oostenrijk waren zeer goed bevallen en smaakten naar meer. In een plaatselijk hotel, onder begeleiding van een Nederlandse BMW-rijder, van het avondeten genoten. Lekker hoor: Goulasch soepie en Rostbraten!
Die zelfde avond bij Jan Wilmink nog even gezellig zitten kaarten, en Johan heeft op zijn geheel eigen wijze het gastenboek zitten bijwerken. (teksten als: super de boer en 3x ruk of rück kon je op alle bladzijden terug vinden!!)
Om half twee vonden we het wel genoeg en zochten onze bedden op, nagenieten van een heerlijk dagje motorrijden!!
[edit by: Jola]
Gerrit vergeet te vertellen dat hij ervoor gezorgd heeft, dat Jan voorlopig geen gasten meer kan ontvangen, See in alarmfase rood verkeert, omdat er een gifwolk boven Vivaldi hangt.  Heden, 13 september, is alarmfase rood overgegaan in oranje. Waarschijnlijk moet het riool ook gesaneerd worden ;0)[ ]
  
Woensdag stonden er drie landen op het programma: Oostenrijk, Zwitserland en Italië, dus maar een beetje bijtijds opstaan en om acht uur ontbijten (was wel inclusief!) Het zonnetje was er al lekker bij, dus zou het weer een mooie dag worden. 
PS. Jan Wilminks Vivaldi is een echte aanrader.! Mooie kamers, aardige en meedenkende mensen, prachtige omgeving, alleen maar motorrijders en altijd super gezellig !!
Roy zou die morgen eerder vertrekken, om bij een plaatselijke bandenboer een nieuw voorbandje te laten monteren. Half elf zouden we elkaar weer ontmoeten dus hadden we ruim de tijd om te ontbijten, uit te checken en de motor weer strijdbaar te maken.
Rond kwart voor tien vertrokken we voor de tweede etappe, en om half elf voegde Roy, inclusief nieuwe voorband, zich weer bij de groep.
 
 
Via de Reschen-pass reden we Italië binnen alwaar we al snel rechts afbogen om de Offen-pass te beklimmen. Prachtig asfalt en dito bochten was ons deel, en bovengekomen was het tijd om een bakkie leut tot ons te nemen. Bij de afdaling reden we Zwitserland binnen en via Zernez en St. Moritz reden we de Bernina-pass op om weer richting Italië te koersen.
 
 
Bij de voorbereiding van deze etappe zouden we eigenlijk via Tirano noordelijk naar Bormio rijden. Wel een aardige weg, maar met behulp van €rnie’s google-earth kregen we nog een mooie alternatieve route in het zicht: Via de Mortioli en de Gavia-pass konden we ook Bormio bereiken, dus daar de route maar op aangepast.
Uiteindelijk bleek dit geen verkeerde keus, het was wel even zoeken waar de Mortioli ging beginnen, maar uiteindelijk vonden we het “fietspad” dat ons naar boven zou leiden. Een smalle weg met zeer veel krappe haarspeldbochten, echt een aanrader!!?.
 
 
We vervolgde onze weg over de Gavia-pass waar tijdens een noodzakelijke rook-stop diverse wipaktiviteiten door Johan en Sander werden ontplooid. Rond half zes en weer ca. 300km verder bereikten we Bormio en gingen we op zoek naar een goed onderkomen voor de nacht. Eerste poging leidde tot een kamerprijs van €75,-/persoon, wat dus duidelijk buiten het budget ging. Aan de rand van Bormio waren de prijzen iets schappelijker en we vonden een aardig adres waar zelfs de motoren in een parkeergarage gestald konden worden.
Na ons opgefrist te hebben wandelden we naar een nabij gelegen restaurant waar we van een zeven-gangen streekmenu mochten genieten. Resulteerde wel in het feit dat toen het hoofdgerecht op tafel kwam iedereen al vol zat van de voorgaande 3 gangen!!
 
 
Er was weer een mooie dag voorbij en we besloten om bijtijds de bedden op te zoeken.
  
Donderdagmorgen begon met een heugelijk sms-je die Jola van Paul ontving:“kan donderdag mijn rijbewijs weer ophalen, en ga me alsnog bij jullie aansluiten”.
Meteen €rnie gebeld, en geïnformeerd of de ziektekiemen al verdreven waren. Kon die misschien met Paul oprijden, en alsnog wat mooie kilometers op z’n Tricolore maken. Helaas, nog steeds een beetje ziek (schuimpie!) dus Paul was veroordeeld om alleen naar het Mekka van de motorrijders te rijden. Via sms zouden we contact houden, en een ontmoetingsplaats af spreken.
Om acht uur met z’n allen van het ontbijt genoten, met de bedoeling om om negen uur de dag-etappe te starten.
Vandaag reden we Italië weer uit, om volgens plan ‘s avonds weer in Italië te eindigen. Na rijp beraad werd besloten om ‘s avonds vlak voor de Italiaanse grens een slaapplaats te zoeken. Johan prefereerde toch de Oostenrijkse cordon-bleu’s boven de Italiaanse pizza’s!!
Deze dag begon goed, rond half tien waren we al bezig met de beklimming van de Stelvio, ja ja, de bergpass die je op zoveel plaatjes ziet. Een aaneen schakeling van haarspeldbochten, werkelijk een genot, waarbij je denkt: “komt er ooit een eind aan?”
Na een schitterende beklimming stonden we om tien uur boven aan de top. Een schitterend uitzicht op het bergmassief, waar de wolken nog tussen hingen, was ons deel en uiteindelijk doe je het hier toch voor! Prachtig !!!
 
 
 
Na een korte stop op de top, waar het nodige fotomateriaal werd bemachtigd, deden we de afdaling; ook zeer mooi.
Via een wat saaie en drukke provinciale weg reden we richting Merano, om daar weer noordwaarts richting de Timmelsjoch te rijden. 
Weer een bult van de buitenkatogerie, echt niet te versmaden!!.
 
 
De bult afrijdend kom je vanzelf weer in Oostenrijk, en de route werd vervolgd richting de Kuhtai-sattel. Op zich geen hoog verheven weg, maar wel voorzien van ontelbare mooie bochten en prachtig asfalt. Binnendoor reden we richting Innsbrück waar we de “oude” Brennerpass opzochten. Deze loopt parallel aan de nieuwe (lees: snel-weg) Brennerpass. Door druk verkeer konden de eerste bochten niet met de gewenste snelheid genomen worden, maar nadat we al het koekblik gepasseerd waren, werd dat ruimschoots goed gemaakt. Prachtige weg, mooie bochten en lekker de gang er in, wat wil je nog meer?
De dag eindigde in Griess am Brenner, ca. 10km voor de Italiaanse grens, waar we een zeer goed onderkomen voor de nacht vonden.
Motoren konden netjes onder het afdak geparkeerd worden en rond  zes uur zaten we in een prachtige tuin van ons eerste biertje te genieten.
De inwendige mens moest, gezien de tijd, ook weer verzorgd worden, wat met een heerlijke Oostenrijkse maaltijd ook gebeurde. De zoveelste snitzel cq. cordon-bleu werd weer naar binnen geschoven.
Tijdens het eten kwam natuurlijk het verhaal Paul nog even aan de orde. Hij had per sms laten weten rond 22.00uur bij het hotel in Griess te zijn. Erik geloofde er geen snars van dat hij die tijd zou halen, en verwedde zijn 2007 tricolore erop dat Paul later dan 22.00uur bij het afgesproken punt zou zijn. Tegen de klok van tienen begon Erik toch wel peentjes te zweten, want bij Paul weet je het nooit. Via een volgend sms-je had hij laten weten dat Erik de sleutels van z’n brommer vast klaar kon leggen.
Uiteindelijk kwam het allemaal niet zover. Na heel veel potjes kaarten en evenveel slap geouwehoer kwam Paul pas rond middernacht in Griess aan. Twee uurtjes te laat, maar toch een hele knappe prestatie om in het donker dat laatste stukje binnendoor zonder schade af te leggen!!
 
 
Na met Paul even bijgepraat te hebben kwam Erik nog met een opleving: Onder druk van een zware hoestbui veranderde hij, dmv een zeer mooie gymnastische beweging (z’n schoenveter zat los,ja,ja!!),  het honderddertig-delig onbijt servies in een duizenddertig-delig ontbijt servies. De borden en kopjes vlogen in het rond, en het grootste deel sneuvelde daarbij. De hotelier, die kwam aangesneld, maakte er gelukkig niet al teveel problemen van, zodat we met een gerust hart het bed konden opzoeken. Al met al weer een prachtige dag achter de rug.
  
Vrijdagmorgen was het weer bijtijds opstaan, ondanks het feit dat Paul donderdagavond wat aan de late kant arriveerde, moesten er vandaag weer de nodige kilometers gemaakt worden.
Aangezien we donderdag al in Oostenrijk stopte en niet zoals gepland in Italië, moesten we vrijdagmorgen beginnen met het laatste deel van de donderdag-etappe.
Eerst maar ontbijten, zo gezegd zo gedaan. Rond negen uur stonden we weer startklaar, en nadat een mede hotelgast zijn autospiegel langs de muur van het hotel had gehaald (en gewoon stug doorrijden, net doen of je het niet in de gaten hebt!) konden we de rit aanvangen.
Via de “oude” Brennerpas reden we Italië weer binnen, en al snel stonden we voor de Jaufenpass.
 
 
 
Deze zouden we zowel heen als terug rijden, 56 hele vervelende kilometers kan ik je zeggen. Bovenop de top natuurlijk even gestopt voor een rokertje en om de andere de gelegenheid te geven om de broodnodige foto’s te schieten. In St.Leonardo gekeerd en een uur later stonden we weer ongeveer op het punt waar we de eerste klim van vandaag waren begonnen.
We vervolgde onze route in mooi weer richting de Staller-Sattel waar we rond een uur of 1 aankwamen. Het was weer tijd voor de inwendige mens volgens Sander, dus kozen we een toplokatie uit om de zoveelste cordon-bleu naar binnen te werken. Midden tussen de bergen, aan de rand van een meertje, heel vervelend allemaal.
 
 
Rond 2 uur werd wederom het 2-minuten sein gegeven en de tocht werd hervat.
Na nog geen 3 kilometer gereden te hebben doemde er een rood stoplicht op! De pas kon je van onze kant alleen maar tussen half en kwart-voor in ieder uur bestijgen. Nou kwamen wij rond kwart over twee aan, dus moest er gelukkig maar een kwartier gewacht worden. (kom je om tien voor drie aan, sta je mooi tot half vier te wachten !!)
En inderdaad, om klokslag half drie ging het licht op groen en konden we verder.
Prachtig mooi weggetje door een schitterende omgeving bij heel mooi weer, wat wil een motorrijder nou nog meer??
We koersten via St.Johann en Lienz richting de Gross-Klockner, Erik en Johan reden voorop, en ja je raad het al, een verkeerde afslag en dus de verkeerde bult op!! Nou was er met die bult niets aan de hand, echter volgens de route-specialisten was het een doodlopende weg.
 
 
Halverwege ook nog eens € 3,50 tol betaald om daarna, na hooguit 3 kilometer, te stranden omdat de weg gewoon ophield te bestaan !! Affijn, weer omgedraaid en maar weer snel naar beneden om de juiste route op te pakken, wat weer snel lukte.
Via mooie weggetjes belanden we uiteindelijk op de B107, de weg naar de Gross-Klockner. Natuurlijk weer tol betalen, een misselijke € 18,-- om je motor-frustratie’s af te kunnen reageren !
 
 
Nou ja, we zijn hier nu eenmaal, dus dan gaan we er ook voor. Via mooie bochtjes en nog mooiere haarspelden kwamen we aan bij de wereldberoemde gletscher. Wel mooi, maar ik had me er iets meer bij voorgesteld. Wel een schitterende omgeving, en uiteindelijk reden we ook nog even naar de top, prachtig uitzicht daar…..!
De tijd ging gewoon door, dus al snel vervolgde we onze route die moest eindigen in Zell am See. Hier kwamen we rond zes uur aan en gingen bij een tankstation informeren naar een overnachtings-adres.
De tankbeambte rade ons aan om iets verder, of iets terug te rijden. Overnachten in Zell am See is van een duurdere categorie, even er buiten scheelt gewoon euro’s, dus hop, weer een stukkie terug gereden. Eerste adres zat vol, maar de hotelbaas deed even een belletje naar een volgend adres, waar nog voldoende ruimte was. De overnachting vond plaats in pension Andrea, een zeer mooi en betaalbaar adres.
 
 
S’avonds gebruikten we de maaltijd in een nabij gelegen hotel, en je raad het al, wederom snitzel of cordon-bleu stond bij ons op het menu.
Rond half elf liepen we weer terug naar ons overnachtingsadres waar we vlot de bedden opzochten. Het was weer een mooie dag geweest, de oogjes werden zwaar. Slaap ze!!!
   
Zaterdag, dag 6 van de Oostenrijk-tour. Progamma voor deze dag: Griessen-pass, Pass Thurm en de Gerlos-pass.
Na een fijn ontbijtje werden rond negen uur de motoren wederom gestart. Via Zell am See reden we richting Saalfelden. We moesten hiervoor een 5,5km lange tunnel nemen, toch ook wel leuk hoor! Omdat het zicht in de tunnel matig was, heeft Erik bij tijd en wijle het plafond van de tunnel wat bij gelicht!!
Bij Saalfelden reden we de Griessenpass op en via St.Johann in Tirol reden we naar het zeer drukke Kitzbühl. 
Via pass Thurm en Neukirchen reden we vervolgens naar Krimml, waar de Gerlos-pass bestegen moest worden. Over een zeer smal en een zeer slecht weggetje reden we naarboven. Onderweg nog even wat rubber aan het asfalt toegevoegd dmv. een scherpe remactie van ondergetekende, voor de rest hobbelde we naar boven en eindigde bij de watervallen van Krimml. Voor het laatste stukje moest weer tol betaald worden! Het budget van tolgelden was al ruim overschreden dus besloten we om het laatste stukje te laten voor wat het was, en onze weg via Gerlos naar Zell am Ziller te vervolgen, de Gerlos-pass weer af dus. 
Beneden gekomen reden we het Ziller-dal weer uit en kruisten we de snelweg München-Innsbrück. We reden noordwaarts richting de Achensee, werkelijk een prachtig stukje weg die ons aanspoorde om wat meer illegale snelheden te hanteren.
Rond een uur of 1 wederom gestopt om onze laatste gezamenlijk maaltijd te gebruiken. Roy zou vandaag afbuigen richting Tsjechië, de rest zou de route verder afrijden om zondag weer huiswaarts te keren.
Weer heerlijk gegeten, op een zeer mooie lokatie met een iets mindere bediening(Johan’s ranking: 4-).
Hierna afscheid van Roy genomen, en opgestapt voor het laatste deel van de dag-etappe. Onderweg zwaaiden we Roy nog even uit, en reden zelf teveel noordwaarts waardoor we niet in Oberau uit kwamen, het eindpunt van de Oostenrijk-tour.
Geen probleem, dmv de Garmin van Paul zochten we een leuk plekje op waar onze laatste overnachting moest gaan plaatsvinden. Einddoel werd Rieden am Forgensee, ergens op de grens van Duitsland en Oostenrijk. Met behulp van de Garmin reden we nog 70km over zeer vervelende wegen (echt niet !!) en rond vijf uur hadden we het einddoel bereikt.
 
 
Een hotel vonden we in het midden van het dorp. Een 5- en een 2-persoons kamer hadden ze nog wel vrij, zodat Paul zich opofferde om bij Jola op de kamer te gaan. Erik, Sander, Wouter, Johan en ondergetekende kregen de 5-persoonskamer toegewezen, en na een lichtelijke verbouwing konden we hier de nacht wel doorbrengen.
Na een paar pilsjes, een lekkere maaltijd en nog wat pilsjes, liet de bediening weten dat ze om 23.00uur het licht gingen uit doen.
Geen probleem!
 
 
Na wat pilsjes en Jägermeisters te hebben getapt hebben we het feest gewoon op de 5-persoonskamer voortgezet.
Rond half twee hielden we het voor gezien en zochten, voor de laatste keer deze week, de bedden op. Weer een prachtige dag voorbij!!
   
Zondagmorgen maar wat vroeger opgestaan, half zeven! Er moesten vijf mensen douchen, en toch om acht uur aan het ontbijt zitten, dus dat vergt wat tijd.
Hierna meteen de bagage maar op de motor geknoopt en daarna van het ontbijt genoten.
Rond negen uur reden we weer, en zochten snel de autobahn op. 
Na de benodigde tankstops en sanitaire pauze’s bereikten we rond drie uur s’middags de Nederlandse grens bij Venlo weer. 
Nog een keer getankt, afscheid van elkaar genomen waarna een ieder de reis huiswaarts ging volbrengen.
 
 
Zeven dagen lang op de motor, 3400km meer op de teller, en weer een zeer mooie ervaring rijker. Natuurlijk ben je afhankelijk van de weersomstandigheden, maar achteraf hebben we het heel erg goed getroffen.
Ik wil m’n mede toer-genoten hartelijk bedanken voor een prachtige week, en Paul in het bijzonder! Toch mooi dat hij de moeite heeft genomen om toch nog drie dagen mee te rijden, klasse!!
Uiteindelijk een prachtige tour, die mijn inziens ieder jaar op de kalender gezet kan worden.
 
 papparossi
 
 
<<< Terug
 
Like us on facebook
  • Overkamp
  • Ten Kate Racing
  • MLMparts
  • DoubleTronics
  • Bor Motorparts
  • Ten Kate Webshop
  • Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
  • Gerrit Cnossen
  • Motor Oost
  • Rens de Jonge Installaties
  • Superpole
  • Apart Vivaldi
  • Motor Hotel Amtunnel
  • Erik Nibbelink
  • Putoline
  • Rad
  • Steakhouse Cunera
  • Ten kate