LAATSTE NIEUWS   |   CONTACT   |   HOME

Hoofdsponsor

Superpole
Superpole
www.superpole.nl/
DoubleTronics
DoubleTronics
www.doubletronics.nl
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
www.vmtbv.nl/

Laatste nieuws

25-5-2006 - Hemelvaartweekend 2006
 
Hemelvaart-weekend 2006
 
25 Mei, hemelvaart 2006. Half acht opstappen voor een lang weekend motorrijden in de omgeving van Brodenbach. Tank vullen bij de plaatselijke pomp, en snel naar “de Lucht” waar we om 08.00 uur hebben afgesproken met Jan, Johan en Jarno. Het weer is niet echt bijster goed, dus meteen maar het regenpak aangetrokken. Onderweg naar “de Lucht” ontdek ik zelfs nog een wazig zonnetje, maar het blijft verder muisgrijs in de lucht.
 
Bij “de Lucht” staat Jan al te wachten, en niet veel later arriveren ook Johan en Jarno.
Met z’n vieren rijden we over de A2 naar Roermond, waar we nogmaals de tank volgooien voor de 1e etappe.
 
 
Al snel arriveren ook Mark en Sander, en als laatste komt ook Paul (who else??) aanrijden.
Na een bakkie koffie starten we de toer die Johan heeft geregeld. Het weer is nog steeds niet bijster goed, maar al met al is het goed uit te houden.Al snel zitten we in Duitsland en de tocht verloopt vlot zonder al te veel oponthoud.
 
Om een uur of twaalf stoppen we in een of ander Duits gehucht om voor de inwendige mens te gaan zorgen. 7 strammer-maxen is teveel gevraagd, aangezien er in het bewuste restaurant niet voldoende brood op voorraad is. Geen nood meldt de serveerster, 1 gewone boterham en 1 snee (soort) roggebrood per strammer-max, en het probleem is weer opgelost. Per saldo smaakte het nog goed ook.
Hierna vervolgen we de route totdat we bij Mechernich op een weg twee auto’s passeren en op de weg een verbodsbord voor alle verkeer tegenkomen.
Je kent Johan, we blijven de route volgen, dus hup, met z’n allen langs het bord en weer verder. Nou, dat duurde ongeveer 500 meter, en toen was de weg echt op!! Al het asfalt er uit, en overal omgezaagde bomen over de weg. Hier stopte onze route en we draaiden weer om.
 
Tijdens het terug rijden zagen we dat er bij het verbodsbord een auto dwars over de weg geparkeerd stond.
Wat bleek nou, 1 van de door ons gepasseerde auto’s bleek een onopvallende politieauto te zijn, en een van de agenten stond ons al triomfantelijk op te wachten.
Of we het verbodsbord niet gezien hadden, en of dat we niet wisten wat het betekende.
Johan probeerde, in z’n beste duits, uit te leggen dat we niet zomaar te stoppen zijn, of zoiets(?) Al met al was het niet zo’n beroerde agent, en heeft geprobeerd uit te leggen hoe we weer op onze route konden komen, wat uiteindelijk toch niet lukte!
 
 
Via het GPS-systeem van onze road-captain werd uiteindelijk een nieuwe route uitgezet naar Brodenbach.
 
 
Via mooie weggetjes kwamen we dichter in de buurt van Cochem. Het laatste stukje langs de Moezel zodat we rond 17.00 uur op onze eindbestemming arriveren.
 
 
Kamersleutels opgehaald, bagage van de motor gehaald en naar de kamers. Even opfrissen en daarna een welverdiende slok besteld.
Als we nog na zitten te praten, komen ook Albert en Andrea aan. Ze zijn met de auto gekomen en hadden ook wel zin in een leuk weekendje, hartstikke gezellig!!
Het hotel wordt ook vereerd met een bezoek van het belgische Maasland Chapter. Ca. 30 man op Harley’s compleet met aanhang en 1 dame in een volgauto.(zal wel voor de afgevallen onderdelen zijn!?) Deze club is ook een lang weekend in Brodenbach om wat kilometers in het mooie achterland te maken.
 
De laatste die nog aankomt is Erik. Rechtstreeks vanuit Oldenzaal over de Autobahn naar Brodenbach. De club voor dit weekend is eindelijk compleet.
Tijdens een versnapering maakt Johan kennis met z’n nieuwe sponsor: “Verf en behanghal Ter Aar” , mooie gele tekst op de gele Blade. Uiteindelijk kon Johan niet zo best overweg met deze Hollander, dus van sponsoring zal wel niets komen. Nadat Erik zich heeft omgekleed en opgefrist, besluiten we om van een welverdiend diner te gaan genieten.We zitten met z’n tienen ongeveer midden in het restaurant, de gangen komen in hoog tempo voorbij, smaakt allemaal goed.
 
 
Om de tijd te doden gaan we in de bar met z’n allen kaarten; Pesten. Je kan onder het spel goed merken dat niet iedereen meer helemaal fit is: steeds als het Paul z’n beurt is hoor je standaard uhhh, ben ik????
Tegen elven besluiten we om de “romantica-bar” met een bezoek te vereren. De bar bevind zich in de kelder van het hotel, compleet voorzien van muziek en dansvloer, de mannen uit Ter Aar en het Belgische Maasland Chapter zijn ook aanwezig. Al met al veel rumoer, maar wel super gezellig.  De kaartpartij word voortgezet, het bier smaakt goed, en we proosten op de Golf.
Rond half twee hebben we het wel gezien, en het bed roept. Als we de bar uitlopen komen we door het restaurant heen, waar de ontbijttafels reeds gedekt zijn. Zo te zien zitten we weer aan de zelfde tafel. Bij het raam, met uitzicht op de Moezel, is nog een tafel niet gedekt. Johan en ondergetekende besluiten om het tafelgerei even snel van tafel te wisselen, een ontbijtje met uitzicht op het water is nooit weg toch?? Zo gezegd, zo gedaan, alles van de ene tafel verhuist naar de tafel bij het raam.
 
Lekker slapen, maar wat blijkt, er komt een geluid uit de andere hoek van de kamer, dat ik eigenlijk de hele dag al uit die gele Blade heb gehoord! Het lijkt wel of tie ook persoonlijk door Arrow gesponsord wordt!!(uhhhh, geintje)
 
De eerste dag zit er op en achteraf gezien hadden we het veel slechter kunnen treffen. 
 
Vrijdagmorgen, we kijken naar buiten en zien dat het nog droog is, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Een grijze wolkendeken hangt in de lucht en het belooft niet veel goeds. Eerst maar douchen en ontbijten, en dan zien we wel weer verder.
Als we in het restaurant aankomen zien we tot onze verbazing dat we weer aan onze oude tafel zitten. Hebben ze s’nachts toch alles weer terug gesjouwd. Nou ja, het ontbijt zal er niet minder door smaken! Het ontbijtbuffet is compleet en er is voldoende zodat iedereen nieuwe krachten voor de komende dag kan opdoen.
Rond half tien besluiten we om in aktie te komen. We rijden vandaag een route van ca. 240 kilometer die door het hotel beschikbaar is gesteld. Albert en Andrea rijden de zelfde route met de auto, wat achteraf het beste vervoermiddel blijkt te zijn.
Motorpak aan en het regenpak voor de zekerheid op het duo-zitje geknoopt. Nog voor dat we wegrijden vallen de eerste spatjes uit de lucht, nou ja we kijken het wel aan, en als het te gek wordt kunnen we het regenpak nog aantrekken. Tijdens de route komen we na een kilometer of veertig door Koblenz heen. Intussen komt het met bakken uit de lucht, en omdat we al zeiknat zijn trekken we toch de regenpakken aan. Tijdens deze stop, stopt er een auto achter ons: Albert en Andrea die dus wel droog de tocht aan het rijden zijn!!
Eric, Jarno en Sander besluiten het nog een stukje aan te zien, de rest van de club draait 180 graden om en keert terug naar het hotel. Tien uur vertrokken, half twaalf zeiknat weer terug op het vertrekpunt. Al met al was het niet verantwoord om verder te gaan, je moet de problemen niet opzoeken, toch??
 
Natte handel uitgetrokken, opgehangen om te drogen en daarna naar de bar om de inwendige mens te verzorgen.
Eerst een uitsmijter en daarna gekaart om de tijd te doden. Rond twee uur komen ook Eric, Jarno en Sander binnenvallen. Ze hebben ca. 100 km van de route gereden, en daarna weer terug naar het hotel gestuurd.
 
 
De middag komen we door met kaarten, kletsen, en met z’n allen hopen op beter weer voor de zaterdag.
Vrijdagavond is er een lopend buffet welke wordt vooraf gegaan door een erwtensoep zonder erwten. Na het eten weer gekaart en de “romantic-bar” bezocht, super gezellig, en we proosten op de Golf!
 
Weer een dag om, echter qua motorrijden 1 om snel te vergeten.
 
Zaterdagochtend, grijze wolken waar af en toe een matig zonnetje doorheen prikt, en het meest belangrijk: HET IS DROOG!!! Snel opfrissen en ontbijten, want om half tien willen we rijden.
De groep is iets uitgedund: Paul (uhhhh, ben ik????), Albert en Andrea gaan weer huiswaarts en rijden dus vandaag niet mee. Regenpakken weer achterop, een route van 260km staat op het progamma voor vandaag. Met droog weer en een droge weg wordt de tocht gestart, en deze verloopt voorspoedig.
 
 
In Bernkastel-Kues pakken we de eerste tunnel van het weekend, lekker hoor al die open uitlaten!!!!
 
Na de tunnel kunnen vier runners het groene verkeerslicht nog pakken, de overige drie niet meer en staan voor rood te wachten. Geen nood, we hebben de route bij ons dus we vinden het wel. Nadat het verkeerslicht weer groen aangeeft vervolgen we onze weg en hangen een tijdje achter een bus. Ik zie op de routerol dat we na een kilometer rechtsaf moeten slaan naar Monzelfeld, maar dat weten m’n maten natuurlijk niet. Seinen, knipperen en toeteren helpt niet, resultaat ik stop bij de kruising en de andere twee blijven de gereden weg volgen.(handig als je met de route achteraan rijdt!!!!) Na verloop van tijd komt Eric terug rijden, ik ga achter de twee doorrijders aan en had begrepen dat Eric op de kruising zou wachten. Het duurt ongeveer vijftien kilometer voordat ik m’n maten weer in het vizier krijg. Omgedraaid en weer terug gereden naar de bewuste kruising. Eric zie ik niet meer staan, dus pakken we weer de route op en ontmoeten de andere runners boven op de heuvel, echter geen Eric.
We moeten toch op Eric wachten (dachten we) en er is een restaurant in de buurt, dus eerst maar eens wat eten. Een uur later en na een lekkere omelet, is Eric nog steeds spoorloos. We besluiten om de route maar verder te rijden, in de hoop dat we hem nog tegen komen.
De rest van de tocht verloopt zonder problemen, en als we al weer dicht bij het hotel zijn besluiten we om bij Kreis-garten nog even een paar keer een heel vervelend stukje weg te nemen. Mooi geasfalteerde weg met mooie doorlopers en haarspelden, heerlijk. Jan en Johan houden we natuurlijk niet bij!! Na deze uitspatting zoeken we het hotel weer op waar we rond vijf uur arriveren. De motor van Eric staat al geparkeerd, het blok is nog warm, zo lang is hij er dus nog niet.
Wat blijkt, is Eric eerst achter mij aangereden, en halverwege weer terug gereden en de route opgepakt. In de tussentijd is Johan met z’n groep terug gereden naar Bernkastel-Kues om ons te zoeken. Zo zie je maar weer, in een hele kleine straal zijn we elkaar gewoon misgereden!! 
 
 
Even opfrissen, en dan een biertje pakken inclusief het proosten op de Golf !!
 
Deze zaterdag doet ons de natte vrijdag kompleet vergeten, heerlijk gereden onder redelijke tot mooie weersomstandigheden, wat wil je nog meer? (nou, dat het zondag in ieder geval ook droog blijft!)
Na het diner weer kaarten waarbij de spelregels weer wat aangescherpt worden:
 -        fout opgooien = vijf kopen
 
-         zonder reden van tafel lopen = vijf kopen
 
-         voor je beurt opgooien = vijf kopen
 
-         als je uhhh, ben ik? zegt = vijf kopen
 
-         als je er meer dan tien moet kopen is dat altijd zuiver toeval
 
 
 
Rond een uur of elf bezoeken we de “romantica-bar” , de vaste bezoekers zijn er weer en het is wederom supergezellig in combinatie met een heerlijk pilsje en het proosten op de Golf  
Kwart voor twee zoeken we onze kamers weer op, en als we buitenlangs lopen komt het water weer gezapig uit de lucht vallen. Nou ja, we zien morgen wel! 
 
Zondag, de dag waarop we weer huiswaarts rijden. Het weer is aardig en het zonnetje prikt er aardig doorheen, dat moeten we hebben.
Eerst ontbijten, daarna pinnen en afrekenen en spullen inpakken. Bagage op de motor gebonden en rond een uur of tien staan we klaar voor de laatste trip van dit weekend.
Een mooie route binnendoor leid ons naar de Nurburgring, waar we een tussenstop houden en een versnapering nemen. Heel veel Engelsen staan met hun bolide’s klaar om de Nord-schleife te bestormen.
 
 
Allemachtig, wat een drukte, zowel auto’s als motoren. Het laatste stuk van het rechte eind, wat we goed konden overzien, is vol met verkeer, het lijkt zowat op file-rijden.
Na deze stop vervolgen we onze route totdat we even voor tweeën bij een restaurant stoppen om wat te eten. Eric en Jan maken van de mogelijkheid gebruik en kunnen de start van de F1 op groot scherm even meepikken. 
Weer opgestapt en rond kwart voor vijf passeren we de Duits-Nederlandse grens bij Sittard. 
Voorbij Roermond tanken we voor de laatste etappe langs de A2. We nemen afscheid van elkaar en ieder gaat zijns weegs.
 
 
Alles bij elkaar is het een super weekend geweest, heerlijk gereden en alles heel gehouden. Ik hoop dat de drie nieuwe leden die mee geweest zijn niet een verkeerde indruk van ons gekregen hebben. (ik geloof het niet, aangezien ze ook erg tevreden over het weekend waren)
 
Tot besluit een kort applaus voor onze Road Captain, de route’s waren weer erg mooi en zonder onoverkomelijk problemen. 
 
Klasse !!!!!!! 
 
Papparossi
 
 
 
Het was een geslaagd weekend, afgezien van het weer op donderdag en vrijdag.
 
Johan heeft zijn taak als gids zeer vakkundig uitgevoerd, zelfs toen de
kaarten die we bij het hotel kregen niet erg nauwkeurig/betrouwbaar bleken. 
Ook Gerrit, de bezemwagen, nam zijn taak erg serieus, zodat de nieuwelingen
altijd weer netjes bij de groep werden gebracht, als dat nodig was.
 
Persoonlijk vond ik de tips die ik van Jan, Johan en Gerrit heb gekregen
voor het nemen van de (Eifel)bochten zeer nuttig. Bedankt daarvoor!
 
Verder was de groep heel gezellig zodat we ons ook 's avonds zeer goed
hebben vermaakt.
 
Volgend jaar ga ik zeker weer mee !!
 
Mark van der H
 
 
 
 
Vanuit het zadel van een rookie
 
Voor het eerst een paar dagen achter elkaar op pad met de motor. En dan ook nog met een aantal leden van de Bladerunner. Om de sprong in het diepe compleet te maken ging de reis naar de roemruchte eifel. 1500km in vier dagen, dat gaat je niet in de koude kleren zitten, dat verdient een kort applaus. 
Een kort applaus verdient ook onze padvinder Johan. Deze man vindt (bijna) altijd de juiste weg, zelfs al is er geen sprake meer van een weg. 
Tevens een kort applaus voor Gerrit, de bezemblade. Als een volleert schaapsherder houd hij de kudde bij elkaar. Vooral als de nieuwkomers onder ons weer eens stug rechtdoor blijven rijden. 
Toch wil er nog wel eens een schaap vandoor gaan. Erik N. bewees maar weer eens dat je elkaar op een haar na toch mis kunt blijven rijden. Toch ook een kort applaus voor hem. In 1993 een nieuwe fireblade kopen, ruimschoots anderhalve ton  op de klok zetten en nog steeds geen behoefte aan een andere, een man naar mijn hart. 
Dan was er nog Jan. Jan die ondanks de hoofdpijn vreselijk goed (hard) rijden kan, en waar veel van valt te leren. Dat verdient een kort applaus.
Blijft over Paul, met de hechtingen nog in het hoofd gaf hij ons toch redenen genoeg om te blijven proosten (op de golf), zelfs al moest hij vroegtijdig weer afhaken. Een kort applaus graag.
 
Tot zover de oude garde. 
Ook een kort applaus voor de nieuwkomers, Mark, Jarno en ik zei de gek. Dat we het toch maar mooi overleefd hebben. 
Het laatste korte applaus is voor Honda. Vier dagen, acht motoren en geen enkele misslag. Een prachtig gezicht, een nog mooier geluid. Toch kan ik het niet laten om het eerste type Blade nog even op een voetstuk te zetten. Wat mij betreft blijft type 1 de nr.1!  Gelukkig was ik niet de enige. Samen met Erik heb ik ’s avonds het aantal bespaarde liters peut  ruimschoots ingehaald met de halve liters. De eerste waren uiteindelijk altijd de laatste.
De memorabele momenten? Wat mij betreft de regenrit van vrijdag. Ondanks dat we maar met z’n drieën hebben doorgezet vond ik het een geweldige survivaltocht. Erik en Jarno bedankt! 
De kaartavondjes staan ook nog in het geheugen. Was het toeval of is er opzet in het spel? Ik zeg puur toeval. Zijn we nu al klaar, of is er iemand anders aan de beurt. Paul ik geloof dat jij bent……..
De (gelukkig enige) ontmoeting met der Polizei. Nog geen halve dag in Duitsland en we staan al op de foto met onze groene vrienden. Maar dankzij diplomatiek onderhandelen werden we geaccepteerd. Maar de verkeersborden kennis van Johan is weer op pijl. Het is wit met een rode rand………..
De lunches. Strammenmax, als je er een te pakken kon krijgen. Dan weer is er geen brood, dan weer zijn de eieren op. Maar gegeten hebben we!
Tot slot de memorabele personen. In een hotel vol grijze bejaarden en een paar motorclubs blijven je altijd wel een paar personen bij. Ik noem smiley, de vrolijke ‘Hells angel’, dan was er nog l.u.l.  de behanger,  naar het schijnt de nieuwe sponsor van onze activiteitencommissie.
 
Ook herinner ik mij nog goed de DJ’s die van absoluut uit elk nummer het laatste beetje tempo wisten te verwijderen. 
Al met al een zeer geslaagd weekend, waanzinnig gereden en voor herhaling vatbaar. Wat een kort applaus exact inhoud zullen alleen diegene weten die erbij waren. Voor hun nog eenmaal… een kort applaus.
 
Mvgr.
Sander 
100% Honda-minded
 
 
 
 
 
 
Motortrip Brodenbach/ Eifel Duitlandsland 25-28 mei ‘06
 
Mijn naam is Jarno, 29 jr. uit Onderdijk (Noord-Holland). Ik ben onlangs lid geworden van de Bladerunners. Mijn hele leven al hou ik mij met motoren/motorsport bezig. Op mijn vierde ging ik al in het zijspan naar de TT. Op mijn twaalfde kocht ik mijn eerste motor, een Suzuki. Na één Yamaha crosser heb ik alleen maar Honda ’s gehad. Eerst een magna 700, toen een cbr 600 en sinds vorig jaar maart een Blade 2002 model. Ik heb op dit moment ook nog een cr 250 tweetakt crosser, maar ik woon in de verkeerde provincie voor deze sport, vandaar ook mijn keuze voor een wegmotor club.
 
Als onderdeel van de ontgroening bij deze club hierbij mijn verslag van de onlangs gehouden trip naar de Moezel in Duitsland.
 
Hemelvaartsdag was het dan zover: mijn eerste echte trip met de bladerunners stond op het programma. Na de nieuwjaarsborrel bij Arie Molenaar motors in IJsselstein te hebben bezocht, waagde ik het erop en meldde me aan voor de ‘toertocht’ naar Duitsland.
 
Nu ben ik al meer geweest in dat gebied, vorig jaar nog met mijn toenmalige vriendin achterop, maar aangezien dit een mooi gebied is qua wegen (het kan ook gauw beter dan Noord-Holland) leek het mij wel weer geinig. Dit was de eerste keer voor mij in een wat grotere groep.
 
In de ochtend mocht ik al om half 7 mijn Blade aantrappen voor een ritje naar tankstation ‘De Lucht’ nabij Den Bosch. Daar had ik afgesproken met Johan. Gerrit en Jan stonden al een sjekkie te roken om op te warmen. Het was namelijk, zoals de voorspellingen al waren, niet echt super weer te noemen. Mijn poetswerk aan de motor was al bij het eind van de straat teniet gedaan, maar goed. Met z’n vieren reden we naar Roermond, waar de rest van de groep zou komen bij een pomp langs de A2. Wij waren als eerste. Om half 10 reed de hele meute achter Johan aan, die vergezeld van een navigatiesysteem onze ‘voorrijder’ was gedurende de hele trip. Gerrit hield de groep, of probeerde dat althans (een paar keer ging het toch mis), bij elkaar door als ‘bezemmotor’ te fungeren.
 
Totaal waren er 8 man, Erik kwam in zijn eentje vanuit Oldenzaal aan. Er waren drie nieuwelingen, waaronder ikzelf dus. Sander heeft pas een half jaar een Blade, maar reed keurig mee. Mark had tot nog toe nog niet zo veel gereden met zijn motor, en al helemaal niet in de regen. Desondanks konden we de ervaren rotten uit de club redelijk volgen. 
 
Na een aardige trip binnendoor, waarbij Johan een verkeersbord negeerde en we even bezoek kregen van een polizei beambte. Gelukkig was deze niet zo verkeerd en konden we weer verder met onze omleidingsroute. Eind van de middag kwamen we bij ons hotel aan.
 
Later voegde Erik zich bij de groep. Ook kwam er nog een ander lid langs, Albert, maar die had een vierwieler, plus vriendin meegenomen. De dag erna waren wij allemaal jaloers op zijn vervoersmiddel..
 
Paul zijn vierwieler zag er nu wat minder uit, zoals we op z’n camera konden zien. Hij had een aardige klapper gemaakt, maar gelukkig ongedeerd gebleven. Dat de klap toch wel aangekomen was, kon de groep merken bij het kaarten. Uhh, ..ben ik? was een veel gehoorde kreet als Paul aan de beurt was, dus waren zijn gedachten toch af en toe nog bij z’n golf (of wat daar van over is..).. Toch knap dat hij dit ritje met ons meeging.
 
Het hotel was prima, en na ‘flinke discussies’ over de indeling van de kamers, had iedereen zijn plekje gevonden. Johan maakte al meteen vrienden in het hotel. Een shadow rijder uit Ter Aar behoort nu tot z’n vaste motorvrienden. Na menig biertje (of cola voor sommigen) en potje kaarten in de Romantika bar, ging iedereen moe maar voldaan onder de wol.
 
Vrijdag
 
Bij het opendoen van de gordijnen, was het weer niet veel beter dan de donderdag helaas.
 
We gingen op pad, maar al gauw nam de regen toe. Na een uurtje ongeveer werd er even gestopt langs de route. Na overleg keerde haast de hele groep terug om weer lekker te gaan kaarten. Iedereen keek jaloers naar Albert die in de auto voorbij kwam! Drie personen, Erik, Sander en ikzelf, hadden er nog niet genoeg van en gingen verder, maar echt lekker sturen kon je het niet noemen, meer overleven en rechtop houden de boel. Na een lunch onderweg waren ook wij het een paar uur later zat, en lieten we het laatste stuk van de route voor wat hij was. Ondanks mijn textielpak was haast alles nat, dus een warme douche was zeer welkom. We schoven aan bij de rest, waarna het eten, drinken en kaarten weer vrolijk verder ging. Ik moest nog even mijn onwillig dashboard uitschakelen, die wonderbaarlijk door het vocht spontaan was gaan flikkeren, beetje vreemd. 
 
Zaterdag
 
Na het ontbijt namen we afscheid van Paul, die niet helemaal top meer was, en het voor gezien hield. Mijn dashboard was weer normaal. Het weer klaarde gelukkig op, dus konden de gas kranen wat verder open gedraaid worden. De weg was hier en daar nog een beetje nat, dus oppassen was wel vereist. Johan had weer de nodige binnendoor stukjes, met fraaie bochten voor ons in petto. Iedereen kwam beter in zijn element. De hellingshoeken werden steeds groter, want het droogde al meer op. Zodra voor- en achterwiel elkaar wat gemakkelijker volgen, durf je gewoon meer. Door een stoplicht raakte de groep wat uit elkaar, en na wat heen- en weer getuf, gewacht, en overleg bleek één iemand de dans ontsprongen te zijn: Erik N. Deze wilde gewoon lekker naar de Nurburgring en zijn eigen tempo rijden…toch Erik? De rest heeft de route afgemaakt, en iedereen was het er over eens dat het mooi sturen is in dit gebied. Mar dat wist ik al van eerdere bezoekjes.
 
Wat wel erg duidelijk is dat in een groep rijden, voor of achteraan zitten, een erg groot verschil maakt. Als laatste blijf je maar pushen om in de buurt te blijven, en aangezien Johan voorop niet stilstaat, moet je af en toe de toegestane snelheid flink overschrijden…
 
Erik was ook weer aangekomen bij het hotel inmiddels.
 
Na ’s avonds weer de nodige alcoholische versnaperingen te hebben genuttigd, een polonaise met de Belgische harley-vrienden, een stijldansje met een paar bejaarden, en het aanschouwen van een paar gasten zoals ik er nooit hoop uit te zien qua omvang, was er weer een avond om. Dat het zwaar is, een trip met de bladerunners, bleek uit de prestaties met kaarten, er werd duidelijk minder scherp gespeeld zeg maar..(ik noem geen namen hoor Sander..ik zelf ook trouwens..). Na een afzakkertje (nag ientje toezeggen we hier in de omgeving..) in de inmiddels bekende Romantika Bar ging iedereen voldaan zijn bedje opzoeken. 
 
Zondag
 
De laatste dag alweer, tijd vliegt om. Johan had wederom weer een oude route uit z’n hoed getoverd voor ons. Johan moest eerst nog even emotioneel afscheid nemen van z’n maat uit Ter Aar (voor een eventuele aanstaande verbouwing:Johan heeft nu een goed adresje voor al uw verf en behang) en we konden dan uiteindelijk weg. Via een leuke route kwamen we bij het startpunt van de beroemde ‘Nordschleife’. Inmiddels bekend terrein voor o.a. Erik. Ikzelf heb reeds twee maal een rondje gereden op de baan, maar meer in toer tempo, het is een link, onoverzichtelijk en lang circuit, waar je ervaring moet hebben om hard te gaan, of een heel groot hart natuurlijk, of suïcidale neigingen. Na een koppie, het bekijken van de nodige dure bolides, werd het tijd om weer te gaan, er stonden nog de nodige km te wachten. Bovendien was er bij niemand de behoefte om de tijd van de Ghostrider op de nordschleife te benaderen, dus helmen op en richting Nederland dan maar.
 
Het weer was vandaag echt prima, lekker zonnetje erbij. Na nog een stuk binnendoor, kwamen we in Nederland uiteindelijk op de A2 terecht. Er werd gestopt in de buurt van Weert,wat het definitieve einde betekende van de trip. Iedereen heeft een leuk lang weekend gehad. Voor herhaling vatbaar denk ik zo. Na afscheid nemen ging iedereen z’n eigen weg.
 
Ik moest nog een heel stukje noordelijker voor ik thuis ben. Totaal heb ik zo’n 1400 km gereden, met veel plezier.
 
Jarno
 
 
 
<<< Terug
 
Like us on facebook
  • Erik Nibbelink
  • Rens de Jonge Installaties
  • Overkamp
  • Verschoor Metaal Techniek BV Culemborg
  • Putoline
  • Gerrit Cnossen
  • MLMparts
  • Ten Kate Racing
  • Motor Hotel Amtunnel
  • Superpole
  • Motor Oost
  • Rad
  • Apart Vivaldi
  • Ten Kate Webshop
  • Bor Motorparts
  • Steakhouse Cunera
  • Ten kate
  • DoubleTronics